Στο σεντούκι της ψυχής μου" - Ευθυμία Αθανασιάδου

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στο σεντούκι της ψυχής μου». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό;
Το σεντούκι είναι ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη που έχει ο άνθρωπος.Μέσα από την ιστορία της Αρετής μεταφερόμαστε στην μεταπολεμική περίοδο της Ελλάδος και συγκεκριμένα τη Μακεδονία και τη Θράκη.Μαζί της ταξιδεύουμε στην Ξάνθη ,βιώνουμε τη φτώχεια όπου μεγάλωσε,ζεσταινόμαστε μεσα σε μια καλύβα με ένα μαγκάλι και βλέπουμε τον αποχωρισμό στην πιο τρυφερή ηλικία από τη μάνα της.Μεταφερόμαστε στην Καβάλα στην αναζήτηση των μοναδικών εν ζωή συγγενών της περιφερόμενοι στις λασπωμένες γειτονιές της παλιάς πόλης.Εκεί βλέπουμε να τη χτυπάει και πάλι η μοίρα αφήνοντάς της ανεξήτηλα σημάδια τα οποία και θα καθορίσουν το μέλλον της.Κυνηγημένη φευγεί για την πόλη των Σερρών όπου θα δουλέψει στα Καπνομάγαζα.Εκεί η ζωή της δείχνει επιτελους το καλό της πρόσωπο και της στελνει φύλακες άγγελους που θα τη προστατεύουν μέχρι τέλους.Από κεί και πέρα το ταξίδι της Αρετής, μας φτάνει ως τα αστέρια ,αφού η μοίρα της χαρίζει όλα αυτά που της στέρησε τόσοα χρόνια.

Ο κεντρικός σας χαρακτήρας, η Αρετή, έχει δικά σας χαρακτηριστικά; Μοιάζετε;

Η Αρετή στο βιβλίο περπατάει –και οχι τυχαία-σε μονοπάτια που έχω περπατήσει κι εγω ως παιδί.Αρχικά μέσα από την πορεία της περιγράφω γειτονιές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,μυρωδιές που έχω από τότε και γεύσεις που μένουν ακόμη και τώρα στα χείλη μου.Από χαρακτηριστικά,το γεγονός πως αγαπάει το διάβασμα και δεν τα παρατάει ακόμη και στα πιο δύσκολα ,είναι και χαρακτηριστικό δικό μου,αφού κι εγω ως παιδί συνδίαζα σχολείο και εργασία.Από κει και πέρα τον χαρακτήρα της Αρετής τον έχτισα πιο ανθεκτικό και καλοσυνάτο από ότι συνηθίζει άνθρωπος να έχει,οχι πως δεν υπάρχουν,αλλά βέβαια σπανίζουν και ειδικά στη σημερινη εποχή.Αυτό το έκανα για να τονίσω πως όποιος πορεύετε στη ζωή του με αρετή ,πείσμα και καλοσύνη η ζωή του ανταποδίδει το καλύτερο χαμόγελό της.

Τι ξεχωρίζετε στο βιβλίο αυτό σε σχέση με τα άλλα που έχετε κυκλοφορήσει; Και ποιο από όλα είναι αυτό που θα λέγατε αγαπημένο σας αν έπρεπε να επιλέξετε;


Το κάθε βιβλίο που γράφω προσπαθώ να είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.Σαφώς όμως όλα έχουν την προσωπικότητα του συγγραφέα μέσα,έτσι ώστε να αφήνουν το στίγμα τους στη λογοτεχνία.Το σεντούκι ξεχωρίζει από τα δύο προηγούμενα αφ’ενος από το χρόνο που εξελίσσεται και αφ’ετέρου από την ίδια την ιστορία του βιβλίου η οποία δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα.Όσον αφορά το πιο αγαπημένο μου,θα πω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσα κάποιο,γιατι όσο κλισέ κι αν ακουστεί,όλα είναι παιδιά μου,όλα έχουν κάτι από την ψυχή μου μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Γράφετε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας;

Η έμπνευση έρχεται από οπουδήποτε.Από μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος,από μια προσωπική μου εμπειρία,από μια ταινία,ακόμα και από ένα στίχο ενός τραγουδιού η μια μελωδία που θα με αγγίξει...Συνηθίζω να γράφω πολύ νωρίς το πρωί ,όπου όλα γύρω μου είναι ήρεμα.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της γραφής και του βιβλίου;

Θα συμβούλευα τον νεα συγγραφέα αυτό που θα συμβούλευα οποιοδήποτε νέο σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα.Να αγαπάει αυτό που κάνει,να έχει μεράκι για αυτό και να προσπαθεί να αφήσει κάτι αξιόλογο πίσω του.Μόνο έτσι θεωρώ πως κάποιος είναι επιτυχημένος σε ότι επιλέγει να κάνει.

Ετοιμάζετε κάτι νέο αυτή την περίοδο;

Έχω ήδη ετοιμάσει το τέταρτο βιβλίο και βρίσκεται στον εκδοτικό μου οίκο αναμένοντας για εκτύπωση.Αυτό το διάστημα γράφω επίσης τη συνέχεια του πρώτου μου βιβλίου, «Για όσα δεν μιλήσαμε ποτέ»..

Βιβλίο | της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Συνάντηση συμμαθητών μετά από 50 χρόνια

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Ιστορία και Κομμουνισμός

της Δήμητρας Σαμαρά

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι, σύννεφο έβαλαν γιορντάνι….

της Δήμητρας Σαμαρά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μετρώντας τις μέρες μας

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το θέατρο στους μαθητές

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Προκλητή ζήτηση υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα και προτάσεις αντιμετώπισης της – Περικοπές στην πρωτοβάθμια υγεία ή εξοικονόμηση πόρων;

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δάσος και ενέργεια και Γιατί λύματα;

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους και βιωσιμότητα της χώρας

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

της Unesco Σερρών

Περί ευρωζώνης, εθνικών νομισμάτων και άλλων τινών

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

της Unesco Σερρών

Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Υγροβιότοποι, για μείωση του κινδύνου των καταστροφών

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Στιγμές της πόλης

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Στερητικό σύνδρομο εξουσίας

του Παναγιώτη Κοτρώνη

«Το τάγμα που τραγουδάει…»

της Δήμητρας Σαμαρά

Εύκολη προφητεία

του Αθανάσιου Μπόϊκου

΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αδιόρθωτοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

του Αθανάσιου Μπόϊκου

ΤΑΡ, «νεοοθωμανισμός» και εθνικό συμφέρον

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Τζαίημς Τζόυς: Ενας Οδυσσέας που δεν γύρισε στην Ιθάκη του,απο την οποία ,ίσως, δεν έφυγε σχεδόν ποτέ..

14/08/2011

Άρθρο του Μιχάλη Σωτηρίου

 
Τζαίημς Τζόυς: Ενας Οδυσσέας που δεν γύρισε στην Ιθάκη του,απο την οποία ,ίσως, δεν έφυγε σχεδόν ποτέ..

Μιχάλης Σωτηρίου

Eδώ και χρόνια παλεύω με τα κύματα του έργου και των βιογραφικών στοιχείων του Τζαίημς Τζόυς.
Κάποτε-κάποτε έχω την αίσθηση οτι βρίσκομαι σε ωκεανό. Και τότε που νοιώθω ότι οι δυνάμεις μου εξαντλήθηκαν,βρίσκομαι απρόσμενα σε απάνεμους όρμους,σε σπηλιές με γαλαζοπράσινα ήσυχα ή και νωχελικά νερά. Τότε είναι που ξεκουράζομαι,ξεχνώ την κούραση,μαζεύοντας δυνάμεις για την επόμενη Τζουσιανή θαλασσινή περιπέτεια.
ΤΟ "ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ
Κ.Γιούγκ:
“...Θα ήθελα να κάνω στον κύριο Τζόυς μια ερώτηση:Προσέξατε ότι είστε μια αναπαράσταση,μια σκέψη,ένα σύμπλεγμα του Οδυσσέα.Οτι αυτός στέκει σαν ένας εκατόφθαλμος Αργος,και οτι αυτός επινόησε για σας έναν κόσμο και έναν αντικόσμο,γεμίζοντάς τον με αντικείμενα χωρίς τα οποία δε θα μπορούσατε να έχετε καμμία συνείδηση του εγώ σας.”
Αν και πολύ προγενέστερο το ποίημα Οδυσσέας του Αλφρεντ Τένισον,αλλά και το μεταγενέστερο κείμενο του Μυριβήλη ,είναι ό,τι πιό ταιριαστά για την αποτύπωση της ψυχοσύνθεσης και της ζωής ενός από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες όλων των εποχών , του James Joyce.
«Δεν μπορώ να πάψω
να γυροφέρνω πάντα σε ταξίδια,
θέλω να πιώ της ζωής τη στερνή στάλα.
Εχάρηκα πολλά, πολλά έχω πάθει
μονάχος μου ή με όσους μ’ αγαπούσαν
πότε σε ξένη γή, πότε στα μάκρη
σκοτεινού πολυκύμαντου πελάγου.
Τ’ ονομά μου εδιαλάλησεν η φήμη
κι η αχόρταγη καρδιά καινούριο πόθο
πάντα γρικάει κι άς είδα
σε άλλες χώρες πώς ζούν, πώς
κυβερνάνε.
Αλφρεντ Τένισον, ΠΟΙΗΜΑΤΑ ( Οδυσσέας),1842.

«Ετσι ξαφνικά σε πιάνει καμιά φορά η λαχτάρα της φυγής.Είναι μια αίσθηση ορμητική,σαν βιολογικό υπόλοιπο από πανάρχαιες συνθήκες ζωής,όταν οι άνθρωποι ένοιωθαν την ανάγκη να μετακινηθούν πάνω στον πλανήτη, σπρωγμένοι από θρησκευτικές προλήψεις,από θεομηνίες ή πολεμικές συφορές.Κάτι παρόμοιο θα είναι και το ένστιχτο που κάνει τα πουλιά να ξεκινούν για μεγάλα ταξίδια πολύ πριν ξεσπάσουν οι χειμωνιάτικες θύελλες…
...ακόμα συμβαίνει και τούτο: να θέλουμε να δραπετεύσουμε από τον τόπο με τον οποίο είμαστε αισθηματικά δεμένοι,μόνο και μόνο για να δοκιμάσουμε αυτή τη γλυκειά θλίψη της νοσταλγίας,που μας δίνει κατόπι την ευφρόσυνη χαρά του γυρισμού».
Στρατής Μυριβήλης,ΑΠ’ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (Επι των κυμάτων).

Κάποτε στη Ζυρίχη ένας νεαρός άνδρας τον πλησίασε και του είπε:
-Μπορώ να φιλήσω το χέρι αυτού που έγραψε τον ΟΔΥΣΣΕΑ,
Ο Τζόυς του απάντησε με τρόπο αντίστοιχο του βασιλιά Λήρ:
-Οχι,γιατι έχει κάνει και ένα σωρό άλλα πράγματα.
Η Μ. Αραβαντινού(1977) γράφει:"Ολοι οι ερευνητές επιβεβαιώνουν ότι το έργο του Τζόυς ήταν αντανάκλαση της ζωής του και η ζωή του σωσίας του έργου του".
Ο Edwin Berry Burgum έγραψε ότι ο κυνισμός του Τζόυς θα έπρεπε να νοηθεί σαν κάτι πιο βαθύ και όχι σαν μια απλή, πικρή αντίδραση στην πίστη της παιδικής ηλικίας.Ηταν πραγματικά το επακόλουθο μιας απογοήτευσης σε κάθε πηγή πιθανής πίστης,τόσο πολιτικής όσο και θρησκευτικής. Γιατί, ανήκε στην άτυχη γενιά που γεννήθηκε πολύ αργά για να πιστέψει στον Πάρνελ(1846-1891,Πολιτικός,υπέρμαχος της Ιρλανδικής ανεξαρτησίας) και πολύ νωρίς για να πιστέψει στο Σινν-Φάιν (Κίνημα Ιρλανδών Εθνικιστών με στόχο την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας). Ο δικός του κόσμος ήταν μια αριστοκρατία νεκρή ή ξένη,οι φτωχές τάξεις βρίσκονταν ακόμη σε άθλια κατάσταση και η αστική τάξη δεν είχε ακόμη ανεβεί στην εξουσία...Ο Τζόυς κατανόησε αυτές τις θλιβερές αλήθειες της πραγματικής ζωής...αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να φύγει απο την Ιρλανδία αν ήθελε να την καταλάβει.
«...Τη ζωή του άρχισε να χρωματίζει μια εκζήτηση,μια περιπάθεια.Συνειδητοποιούσε ότι αν και επίσημα ήταν ακόμη συμφιλιωμένος με την κοινωνία όπου είχε δεί το φώς,η συνθήκη αυτή δεν μπορούσε να παραταθεί.Η ζωή του περιπλανώμενου του φαινόταν λιγότερο πρόστυχη από τη ζωή κάποιου που είχε συμβιβαστεί με την τυραννία της μετριότητας,επειδή έβρισκε υπερβολικό το τίμημά του να είναι ξεχωριστός...και ήξερε...πως η αδέσποτη φύση του θα τον έφερνε σε τέτοια αξιολύπητη σύγκρουση με την υπαρκτή εμπειρία που θα είχαν κάποια μέρα τη χαρά να τον υποδεχτούν επίσημα σε κάποιο νοσοκομείο ή άσυλο .Ένα τέτοιο τέλος δεν θα ήταν ασυνήθιστο,μια και η νεανική ανδραγαθία συχνά καταλήγει σε πρώιμη άνοια (Σ.Σ ο αντίστοιχος όρος για τη σχιζοφρένεια),Και η τόλμη ενός ποιητή ασφαλώς αποδείχνεται κακός τηρητής υποσχέσεων(κανόνων),όταν τον εξωθεί να βγάζει για βόλτα στο δημόσιο πεζόδρομο έναν αστακό δεμένο με καταγάλανη κορδελίτσα...».

Στήβεν ο Ηρωας,σελ.227

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ και ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ του ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ
Yπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ,έγραψε ο Γιούγκ, ανάμεσα στην προσέγγιση ενός λογοτεχνικού έργου απο τον ψυχολόγο και απο τον κριτικό. Αυτό που έχει αποφασιστική σημασία και αξία για τον δεύτερο μπορεί να είναι εντελώς άσχετο για τον πρώτο. Το επ-ονομαζόμενο «ψυχολογικό μυθιστόρημα» δεν έχει τόσο ενδιαφέρον για τον ψυχολόγο, όσο υποθέτουν οι φίλοι της λογοτεχνίας..Είναι ένα αυτοτελές σύνολο, αυτοερμηνεύεται. Γενικά,το μή ψυχολογικό μυθιστόρημα είναι εκείνο που προσφέρει τις πιο πλούσιες δυνατότητες ψυχολογικής διερεύνησης.Συμβαίνει αυτό που έγραψε ο Κ.Καβάφης:

“ Απ’όσα έκαμα κι απ’όσα είπα
να μη ζητήσουνε να βρούν ποιός ήμουν.
Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε
τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου.
Οι πιο απαρατήρητες μου πράξεις
και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα
απο εκεί μονάχα θα με νοιώσουν.”
H τριαδική ,λοιπόν ,σχέση δημιουργού-αναγνώστη-δημιουργήματος είναι μια σχέση παρούσα σε κάθε χρονική στιγμή στην οποία συναντώνται,και στο πεδίο αυτής της σχέσης μπορούν να διαδραματίζονται γεγονότα ,να διακινούνται συναισθήματα και πλούσιο ασυνείδητο υλικό.
Το γλωσσικό σύστημα ,όπως γράφει ο Ν.Νικολαίδης,μπορούμε να το θεωρήσουμε σαν την εξελικτική κατάληξη της πρωτόγονης αναπαράστασης(που στην αρχή είναι μια κινητοποίηση ενεργείας)
Ο Ν.Νικολαίδης συμφωνεί με τον S.Viderman(1970),που σχολιάζει την περίφημη πρόταση του Lacan ως εξής: «το ασυνείδητο το βρίσκουμε δομημένο σαν ένα γλωσσικό σύστημα διότι μας γίνεται κατανοητό μέσω του γλωσσικού συστήματος»...
Η γραφή είναι ένα είδος σωματικού πρωτότυπου της γλώσσας.Ο πυρήνας της γλώσσας(ομιλίας),δηλαδή της σκέψης που περνά με τις λέξεις,δεν είναι παρα μια λογοποιούμενη «εγγραφή» των παραστάσεων των πραγμάτων,δηλαδή μια δυνητική γραφή.Η ομιλία υπ’αυτήν την έννοια,είναι εκτυπωμένη επάνω σε ίχνη(συναντούμε εδώ τα μνημονικά ίχνη του Φρόυντ),ίχνη κατ’εξοχήν σωματικά: οι πρώτες εκφράσεις,η μιμική,οι χειρονομίες,οι θέσεις,οι αποστάσεις του σώματος σε σχέση με τα άλλα σώματα.
..Σύμφωνα με την ίδια υπόθεση και τηρουμένων των αναλογιών,μπορούμε να φανταστούμε μια ανάλογη επικοινωνία με την οποία η μητέρα έρχεται σ’επαφή με το νεογνό(μίμηση,χειρονομίες,θέσεις σώματος κτλ). Μέσω της ίδιας εξεργασίας,το νεογνό θα ανακαλύψει στη μητέρα και διαμέσου αυτής,τις πρώτες αναπαραστάσεις που πηγάζουν από τη σχέση ψυχή-σώμα...
To μυστικό της δημιουργικότητας,όπως και εκείνο της ελευθερίας της βούλησης,λέει ο Γιούγκ, είναι ένα υπερβατικό πρόβλημα στο οποίο ο ψυχολόγος δεν μπορεί να δώσει λύση αλλά μόνο να το περιγράψει..
.Το έργο αναπτύσσεται απο τον καλλιτέχνη όπως ένα παιδί απο τη μητέρα του..
.Η δημιουργική διαδικασία έχει μια θηλυκή ποιότητα και η δημιουργική δουλειά ξεπηδάει απο τα βάθη του ασυνείδητου.

Ο Φρόυντ,πίστευε ότι είχε βρεί ένα κλειδί για την κατανόηση του έργου τέχνης,εξηγώντας το μέσα απο την προσωπική εμπειρία του καλλιτέχνη.
Ο Γιούγκ πίστευε πως η προσωπική ψυχολογία του καλλιτέχνη μπορεί να εξηγεί πολλές πλευρές του έργου ,αλλά όχι το ίδιο το έργο.
O Freud συνδέει το έργο τέχνης με την παιδική ηλικία του δημιουργού αλλά και του αναγνώστη,χωρίς να περιορίζεται αποκλειστικά σ’αυτήν. Λέει:’’...ένα σημαντικό γεγονός επίκαιρο αφυπνίζει στον ποιητή (με την πλατωνική έννοια του δημιουργού) την ανάμνηση απο ένα συμβάν του παρελθόντος ,που ώς επι το πλείστον στην παιδική ηλικία,απο όπου προέρχεται η τωρινή επιθυμία,που βρίσκει την πλήρωσή της στην ποίηση(δημιουργία).Η ίδια η ποίηση (δημιουργία) αφήνει να αναγνωριστούν τόσο στοιχεία απο πρόσφατα περιστατικά όσο και αναμνήσεις παλαιές’’.
Στο πρώτο χειρόγραφο του Πορτρέτου , ο Joyce αρχίζει κάνοντας ένσταση στην ψυχολογική θεωρία που δέχεται ότι τα « στοιχεία της παιδικής ηλικίας ανήκουν σ’ένα πορτρέτο,τόσο πολύ όσο τα στοιχεία της εφηβείας. Το παρελθόν δεν έχει τον χαρακτήρα μιας σιδερένιας μνημειακής θεώρησης αλλά μιας ρευστής επιτυχίας των παρόντων. Αυτό που ψάχνουμε να βρούμε δεν είναι ένας στέρεος χαρακτήρας αλλά ένας «εξατομικευμένος ρυθμός» ,όχι ένα χαρτί-ταυτότητα, αλλά μάλλον η καμπύλη ενός συναισθήματος..».
Αυτή η αντίληψη για την προσωπικότητα σαν ποταμού μάλλον παρά σαν αγάλματος είναι ενδεικτική για την άποψη του Joyce για το συνειδητό.

« Στήβεν Δαίδαλος,
Προκαταρκτική,
Κολλέγιον Κλονγκόουζ Γούντ,
Σάλινς,
Κομητεία Κίλντεαρ,
Ιρλανδία,
Ευρώπη,
Γή,
Σύμπαν.»

Ο Τζόυς υπερτονίζει τον ρόλο του συνειδητού έναντι του ασυνειδήτου.Γράφει στον ΟΔΥΣΣΕΑ:
«...Μια μεγαλοφυία δεν κάνει ποτέ λάθη.Τα σφάλματά του είναι ηθελημένα και συνιστούν πύλες αποκαλύψεων.»
( ΟΔΥΣΣΕΑΣ,9)


Στο έργο ΣΤΗΒΕΝ Ο ΗΡΩΑΣ «...Ο Στήβεν τόνισε με έμφαση τα «πιστεύω του» και υπογράμμισε τη σημασία της λογοτεχνικής παράδοσης ,όπως την αποκάλεσε. Οι λέξεις , είπε έχουν άλλη αξία στη λογοτεχνική παράδοση και άλλη στην αγορά- η αξία τους εκεί είναι υποτιμημένη. Οι λέξεις δεν είναι παρά δοχεία της ανθρώπινης σκέψης. Στη λογοτεχνική παράδοση οπλίζονται με πολυτιμότερη σκέψη απ’ ότι στην αγορά..»
( Τζαίημς Τζόυς, Στήβεν ο ήρωας).
Ο μηχανισμός της μετουσίωσης ,μιας μετουσίωσης των ερωτικών ενορμήσεων σε πνευματικές δραστηριότητες είναι η βάση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία το έργο τέχνης έχει την προέλευσή του στο χώρο του ασυνείδητου,όπως και τό όνειρο,καθώς και άλλα μορφώματα της συμβο-λικής λειτουργίας.
Τόσο στη γένεση του ονείρου,όσο και στην καλλιτεχνική δημιουργία συμμετέχουν οι ίδιοι μηχανισμοί του ασυνείδητου: η συμπύκνωση και η μετάθεση.
Συμπύκνωση είναι η ψυχική διεργασία κατα την οποία δύο ή περισσότερα στοιχεία συγχωνεύονται ,έτσι ώστε ένα σύμβολο να αναπαριστά πολλές συνιστώσες.
Η μετάθεση είναι ένας ασυνείδητος αμυντικός μηχανισμός με τον οποίο ιδέες,συναισθήματα ή επιθυμίες μεταφέρονται απο το αρχικό τους αντικείμενο σε ένα πιό αποδεκτό υποκατάστατο.
«..Κάθε φορά που η συνειδητή ζωή γίνεται μονόπλευρη ή υιοθετεί μια ψεύτικη στάση,αυτές οι εικόνες αναδύονται «ενστικτωδώς» στην επιφάνεια,στα όνειρα και στα οράματα των καλλιτεχνών και οραματιστών,για να αποκαταστήσουν την ψυχική ισορροπία, είτε του ατόμου είτε της εποχής. Με αυτό τον τρόπο το έργο του δημιουργού ικανοποιεί τις ψυχικές ανάγκες της κοινωνίας,μέσα στην οποία ζεί...Ο δημιουργός έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί και πρέπει ν’αφήσει την ερμηνεία στους άλλους και το μέλλον...Εχει βουτήξει στα ιαματικά και λυτρωτικά βάθη της συλλογικής ψυχής,όπου όλοι οι άνθρωποι κινούνται απο ένα κοινό ρυθμό,ένα ρυθμό που επιτρέπει στο άτομο να επικοινωνήσει μέσα απο τα συναισθήματα και τις επιδιώξεις του με την ανθρωπότητα...Αυτό το βύθισμα μέσα στην κατάσταση μιας μυστικής συμμετοχής είναι το μυστικό της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της επίδρασης που ασκούν πάνω μας τα μεγάλα έργα τέχνης.(Κ.Γιούγκ).

Αυτή η συνεργασία-αλληλεπίδραση συγγραφέα-λογοτεχνικού δημιουργήματος-αναγνώστη αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο ποίημα (αφιέρωση-επίκληση στον Τζόυς) του Μπόρχες:

«...Εγώ είμαι οι άλλοι.
Εγώ είμαι από εκείνους
που διασώθηκαν
με τους πόνους και τις φροντίδες σου.
Εγώ είμαι
από εκείνους τους άγνωστους σε σένα
που σώθηκαν από σένα»

(Jorge Luis Borges INVOCATION to JOYCE)

(Συνεχίζεται)

Μιχάλης Σωτηρίου

Πληροφορίες άρθρου:

3192 προβολές

Αρέσει σε 285 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

23/06/2016 | Κοινωνία και πολιτική στον καθρέφτη του 21ου αιώνα

01/03/2016 | ΔΙΧΟΣΤΑΣΙΑ, ΥΒΡΙΣ, ΑΤΗ, ΝΕΜΕΣΙΣ και ΤΙΣΙΣ

05/01/2016 | Το χιόνι που θερμαίνει

15/12/2015 | Τα Χριστούγεννα του κυρ Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

02/10/2015 | ΑΜΠΝΤΟΥΛΑΧ, ΑΧΜΕΤ ΚΑΙ ΜΟΣΚΩΒ ΣΕΛΗΜ

17/09/2015 | Ο ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ MARCO BOZZARI

27/08/2015 | Βενετία και Μετάσταση της Θεομήτορος

15/07/2015 | Το όνειρο που δεν τρέφεται με όνειρο εξαφανίζεται

28/05/2015 | Των αγγέλων οι φύλακες

02/04/2015 | Οι κανόνες είναι κανόνες

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε

1333 | 

Απεβίωσε ο δεύτερος και κύριος κτήτορας της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Ιωάννης (Ιωακείμ) σε ηλικία 75 ετών. Για την ενάρετη ζωή του, την πλούσια μόρφωσή του, το μεγάλο χριστιανικό του έργο, ανακηρύχθηκε άγιος επί Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Παχωμίου, του από Ζιχνών αρχές του 16ου αιώνα. Τάφηκε στο Μεσονυκτικό του ιερού ναού της Μονής, μαζί με τον θείο του Ιωαννίκιο.

1904 | 

Εισήλθαν στο χωριό Στάρτσιοβον (του οποίου οι κάτοικοι αργότερα μετώκησαν στο Ν. Πετρίτσι), 94 κομιτατζήδες με επικεφαλής τον Ντόντσιο και αξίωσαν τον εκβουλγαρισμό των κατοίκων του χωριού, την εκδίωξη του δασκάλου και των ιερέων ορίζοντας ως τελική προθεσμία γι’ αυτό την ημέρα των Χριστουγέννων. Την ημέρα εκείνη όμως κατά σύμπτωση έφθασε στο χωριό μια ομάδα Τουρκικού στρατού με αποτέλεσμα να τραπούν σε φυγή οι Βούλγαροι κομιτατζήδες.

1906 | 

Βούλγαροι κομιτατζήδες επιχείρησαν επίθεση στα σπίτια των Ελλήνων προκρίτων και του ιερέα της Κλεπούσνας (Αγριανής). Η σύγκρουση υπήρξε ιδιαίτερα σφοδρή και ο ιερέας μόλις κατόρθωσε να γλιτώσει αλλά το σπίτι του κάηκε βρίσκοντας μαρτυρικό θάνατο η πρεσβυτέρα Φωτεινή Παπαφιλίππου. Δραματική σκηνή ξετυλίχθηκε στο σπίτι του Έλληνα προκρίτου Καριοφύλλη, όπου κατοικούσαν τρεις οικογένειες. Ενώ τα γυναικόπαιδα διέφυγαν, οι γονείς του Καριοφύλλη βρήκαν μαρτυρικό θάνατο, γιατί αρνήθηκαν να γίνουν εξαρχικοί. Παρόμοια σκηνή διαδραματίστηκε και στο σπίτι του Άγγελου Αντωνίου, ο οποίος έχασε τη ζωή του μαζί με τη γυναίκα του, τη νύφη του και το εγγόνι του. Η άφιξη των Τουρκικών αρχών και η επίσκεψη των Γάλλων αξιωματικών της διεθνούς Χωροφυλακής δεν στάθηκαν δυνατό να αποσβήσουν την τραγική κατάσταση.

1926 | 

Έκανε πρεμιέρα στο «Πάνθεον» η «Οπερέττα Δράμαλη – Πατρικίου» με τη μεγάλη επιτυχία του Θ. Σακελλαρίδη, «Μακρής Κοντός & Σία, εις πράξεις τρεις». Η πρώτη παράστασή δόθηκε στις 5:30 μ.μ. Το ίδιο βράδυ ο θίασος ανέβασε την οπερέτα των Α. Μαρτίνου - Ι. Πρινέα «Η Απάχισσα των Αθηνών».

1933 | 

Στο Θέατρο «Κρόνιον» έκανε έναρξη των παραστάσεών του ο θίασος Αλίκης - Μουσούρη με το έργο του Αλέκου Λιδωρίκη «Η Μεγάλη Στιγμή».

1937 | 

Σε πανηγυρική τελετή στις 11.30 π.μ. πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του νέου Δημοτικού Μεγάρου.

1952 | 

Κυκλοφόρησε τη εφημερίδα «Μαθητικός Παλμός» που ήταν «Όργανον των μαθητών του Γυμνασίου Αρρένων Σερρών», με διευθυντή τον καθηγητή Τάσο Δ. Καψιδέλη. Η εφημερίδα ήταν τετρασέλιδη, σε σχήμα 31Χ43 (ένα τεύχος) και τιμή 1000 δρχ. Τυπώθηκε στο τυπογραφείο του Ι. Σαμαρά στη Δημοτική Στοά και έγραφαν οι μαθητές: Νίκος Μανούσκας, Ρούλης Κύρου, Νίκος Μπαλάνος, Κύρος Σπυρόπουλος, Π. Παπαδόπουλος, Σ. Παπαντωνίου, Γ. Παπαηλιού και η Γιαννούλη Μπαλάνου. Στη δεύτερη σελίδα είχε αρχίσει ένα διήγημα σε συνέχειες ο αργότερα αδικοχαμένος ποιητής Τάσος Μανθόπουλος με τίτλο «Η εξιλέωση ενός ιερόσυλου».

1965 | 

Στον ποδοσφαιρικό αγώνα που διεξήχθη αυτή τη μέρα στη Θεσσαλονίκη μεταξύ του Π.Α.Ο.Κ. και του Πανσερραϊκού η ομάδα των Σερρών έπειτα από μια θαυμάσια εμφάνιση απέσπασε ισοπαλία 1-1.

1989 | 

Απεβίωσε ο δικηγόρος και πολιτικός Αθανάσιος Μαυρίδης. Γεννήθηκε στις Σέρρες όπου και τελείωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τον προσκοπισμό και τον αθλητισμό. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Διορίσθηκε στο Πρωτοδικείο Σερρών όπου και άσκησε τη δικηγορία. Στα φοιτητικά του χρόνια το 1935 ίδρυσε στις Σέρρες από κοινού με συμπολίτες φίλους του την «Φιλελεύθερην Νεολαίαν» και διετέλεσε πρόεδρός της. Το 1934 ίδρυσε με ένθερμους φίλους του τον «Εθνικόν Όμιλον Εγγραμμάτων Ν. Σερρών» και εκλέχτηκε παμψηφεί πρόεδρός του. Σαν έφεδρος αξιωματικός συμμετείχε στα γεγονότα του κινήματος του '35. Με την καταστολή του κινήματος στις 24 Μαΐου 1936 εξέδωσε με τον τυπογράφο Γιάννη Σαμαρά και τον συνταξιούχο τραπεζικό Κωνσταντίνο Ξενίδη την εβδομαδιαία εφημερίδα με τον τίτλο «Στρυμών». Η έκδοση της εφημερίδας διακόπηκε με την επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου επιστρατεύθηκε και με την κατάρρευση του μετώπου εγκαταστάθηκε αρχικά στη Νιγρίτα και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη. Την εποχή των Δεκεμβριανών ανέλαβε προσωρινά την διεύθυνση του πολιτικού γραφείου του υπουργού της Κοινωνικής Πρόνοιας στην Αθήνα. Τον Μάρτιο του 1945 διορίσθηκε Νομάρχης στη Φλώρινα. Το 1950 πολιτεύθηκε με την ΕΠΕΚ του στρατηγού Πλαστήρα και εξελέγη πρώτος βουλευτής Σερρών. Το 1951 επανεξελέγη με την ΕΠΕΚ και πάλι πρώτος βουλευτής Ν. Σερρών και το 1963 και 1964 εκλέχτηκε με την Ένωση Κέντρου. Για τρεις συνεχείς συνόδους της κοινοβουλευτικής περιόδου του 1964 κατείχε τη θέση του Γ΄ και Β΄ Αντιπροέδρου της Βουλής. Το 1966 ορκίσθηκε υφυπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου. Με την μεταπολίτευση του '74 διαχώρισε την πολιτική του τοποθέτηση από το κόμμα της «Ένωσης Κέντρου» και έκτοτε απείχε από την πολιτική δράση. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1943 είχε νυμφευθεί την Ελευθερία Σταυρίδου με την οποία και απέκτησε 4 κόρες. Η κηδεία του έγινε στον Ι. Ναό του Αγίου Ελευθερίου στο Ντεπώ της Θεσσαλονίκης.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

82 πρόσωπα
3587 δημοσιευμένα άρθρα
226 ατάκες
33 videos
42 αρχεία ήχου
137473 προβολές από 1/12 έως 12/12
388046 προβολές τον προηγ. μήνα
338337 προβολές τον Οκτώβριο