Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Ναμπούκο

05/02/2012

Άρθρο του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

 
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη Σερρών και ο Σύλλογος Φίλων Βιβλιοθήκης, σας προσκαλούν στην κινηματογραφημένη προβολή της Όπερας

“Ναμπούκο” του Τσουζέπε Βέρντι
Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012 (ώρα 20,00)
Αμφιθέατρο Βιβλιοθήκης "Γεώργιος Καφταντζής"
Είσοδος ελεύθερη

Με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα «Αρτούρο Τοσκανίνη» και
τη χορωδία του Δημοτικού Θεάτρου της Πιατσέντσα,
Μουσική Διεύθυνση Ντανιέλ Όρεν
Λιμπρέτο Θεμιστοκλής Σολέρα
Η παράσταση είναι του 2004


Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου

Ο Ναβουχονόδωρ [Nabucodonosor / Nebuchadnezzar in English] –ή Ναμπούκο [Nabucco], όπως καθιερώθηκε μετά από παράσταση στην Κέρκυρα το 1844- αποτελείται από τέσσερα μέρη. Το ποιητικό κείμενο είναι του Τεμίστοκλε Σολέρα [Temistocle Solera] και βασίζεται στο θεατρικό Ναβουχοδονόσωρ των Ωγκύστ Ανισέ-Μπουρζουά [Auguste Anicet-Bourgeois] και Φρανσίς Κορνύ [Francis Cornue] (1836) όπως επίσης στο σενάριο ενός ομώνυμου μπαλέτου σε χορογραφία του Αντόνιο Κορτέζι [Antonio Cortesi] (1838).
Η υπόθεση αφορά στην αιχμαλωσία των Εβραίων από τον βασιλιά της Βαβυλώνος Ναβουχοδονόσορα. Όταν στην αλαζονεία του εκείνος ζητά απ’ όλους να τον υμνούν ως θεό, τον πλήττει κεραυνός. Στρεφόμενος προς τον Ιεχωβά βρίσκει πάλι τα λογικά του, απελευθερώνει τους Εβραίους και συναινεί στην σχέση της πραγματικής κόρης του, της Φενένας, με τον Ισμαήλ, ανιψιό του βασιλιά της Ιερουσαλήμ. Στον Ιεχωβά στρέφεται στο τέλος και η Αμπιγκαΐλλε, που σφετερίστηκε την εξουσία του.

Η ιστορία της σύνθεσης της όπερας
Η ευρύτερα διαδεδομένη εκδοχή σχετικά με την σύνθεση του Ναμπούκο αναφέρει ότι στα τέλη του 1839 ο Βέρντι υπέφερε από κατάθλιψη βαριάς μορφής. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα είχε χάσει την κόρη του Βιργινία (1838) [Virginia], τον γιο του Ιτσίλιο (1839) [Icilio] και την νεαρή γυναίκα του Μαργαρίτα (1840) [Margherita]. Η πρώτη του όπερα Ομπέρτο κόμης του Αγ. Βονιφατίου (1839) [Oberto conte di San Bonifacio] σημείωσε μέτρια επιτυχία ενώ η δεύτερη, Μία ημέρα Βασιλείας (1840) [Un giorno di regno], μία κωμωδία, αποδοκιμάστηκε από το κοινό της Σκάλας του Μιλάνου με τον εντονότερο τρόπο. Ο συνθέτης είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την σύνθεση.
Την ίδια εποχή ο Μπαρτολομέο Μερέλλι, [Bartolomeo Merelli] ιμπρεσάριος της Σκάλας του Μιλάνου, είχε στα χέρια του ποιητικό κείμενο με θέμα τη βιβλική οργή του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά της Βαβυλώνας. Κατέβαλλε πολλές άκαρπες προσπάθειες να εντοπίσει τον συνθέτη που θα αναλάμβανε να συνθέσει μία όπερα που θα βασιζόταν στο συγκεκριμένο κείμενο. Αισίως, το κείμενο έφτασε και στα χέρια του Βέρντι. Σε απόσπασμα επιστολής του Βέρντι προς τον εκδότη του Τζούλιο Ρικόρντι [Giulio Ricordi] το 1879, ο συνθέτης περιγράφει τα ακόλουθα: «Ήταν φθινόπωρο του 1841.

Επιστρέφοντας, ένοιωθα μία απροσδιόριστη δυσφορία, μία βαθιά θλίψη, ένα πόνο στην καρδιά μου! Έφτασα σπίτι, πέταξα το χειρόγραφο με μία βίαιη κίνηση στο τραπέζι και στάθηκα μπροστά του. Όπως έπεσε στο τραπέζι άνοιξε τυχαία σε κάποια σελίδα και τα μάτια μου καρφώθηκαν στην φράση «Σκέψη, πέτα πάνω σε χρυσαφένια φτερά». Εξακολούθησα να διαβάζω με συγκίνηση, πολύ περισσότερο που το κείμενο αποτελούσε παράφραση της Βίβλου, που με συντρόφευε συχνά. Διάβασα ένα πρώτο απόσπασμα και αμέσως ένα δεύτερο. Ωστόσο, σταθερός στην απόφασή μου να μην συνθέσω άλλη όπερα, το έκλεισα και έπεσα για ύπνο! Όμως ο Ναμπούκο γύριζε μεσ’ το κεφάλι μου! Δε μπορούσα να κοιμηθώ. Σηκώθηκα και το διάβασα όχι μία αλλά δύο ή τρεις φορές, έτσι ώστε το πρωί ήξερα σχεδόν απέξω το ποιητικό κείμενο του Σολέρα».

Αυτή η εκδοχή της ιστορίας της σύνθεση του Ναμπούκο παραμένει μέχρι σήμερα η πιο διαδεδομένη.
Πλησιέστερη όμως στην πραγματικότητα μοιάζει η εκδοχή που αναφέρεται στο βιβλίο Volere è Potere (Όποιος θέλει, μπορεί) του Μικέλε Λεσσόνα [Michele Lessona]. Σύμφωνα με αυτήν «Ο νεαρός συνθέτης επέστρεψε με το ποιητικό κείμενο στο σπίτι, το πέταξε σε μια γωνιά χωρίς να του ρίξει ούτε ματιά και για τους επόμενους πέντε μήνες διάβαζε φτηνά μυθιστορήματα. Μία ωραία πρωία, περί τα τέλη Μαΐου, το ευλογημένο κείμενο έπεσε και πάλι στα χέρια του: διάβασε διαγώνια την τελευταία σκηνή, εκείνη του θανάτου της Αμπιγκαΐλλε (που αργότερα αφαιρέθηκε), κάθισε σχεδόν μηχανικά στο πιάνο –το πιάνο αυτό που τόσο καιρό είχε μείνει βουβό- και συνέθεσε την μουσική για την σκηνή αυτή. Ο πάγος είχε σπάσει. Όπως κάποιος που βγαίνει από μία υγρή, σκοτεινή φυλακή και εισπνέει πάλι τον καθαρό αέρα του αγρού, έτσι και ο Βέρντι βρέθηκε πάλι στο στοιχείο του. Μέσα σε τρεις μήνες η σύνθεση του Ναμπούκο είχε ολοκληρωθεί και ήταν από κάθε άποψη έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα».

Η επιτυχία

Η επιτυχία του Ναμπούκο όταν παρουσιάστηκε στην Ιταλία ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Το κοινό χειροκροτούσε με ενθουσιασμό μετά από κάθε σκηνή και ζήτησε επίμονα να ξανακουστεί το περίφημο τελικό χορωδιακό «Μεγαλοδύναμε Ιεχωβά», παρά την αυστριακή νομοθεσία που απαγόρευε τέτοιου είδους επαναλήψεις, αφού συχνά από αυτές ξεκινούσαν ταραχές. Παρά τον μύθο που ακολουθεί τη συγκεκριμένη όπερα, στην πραγματικότητα ο Ναμπούκο δεν συνάντησε προβλήματα με την λογοκρισία: όχι μόνον δεν απαγορεύτηκε, αλλά θριάμβευε ανενόχλητα στις περισσότερες ιταλικές πόλεις και έφθασε σχεδόν αμέσως στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, την Βιέννη, το Λονδίνο και το Παρίσι. Ανάμεσα στο 1842 και το 1861 μονάχα στη Σκάλα του Μιλάνου η όπερα συμπλήρωσε 121 παραστάσεις.

Σημειώνεται επίσης ότι ο Ναμπούκο αφιερώθηκε από τον Βέρντι σε μέλος της αυστριακής αυτοκρατορικής οικογένειας, συγκεκριμένα στην αρχιδούκισσα Αδελαΐδα [archduchess Adelaide] όπως στην Μαρία Λουίζα δούκισσα της Πάρμας και κόρη του αυστριακού αυτοκράτορα αφιερώθηκαν οι επίσης «επανασταστικοί» Λομβαρδοί στην πρώτη σταυροφορία (1843) [I Lombardi all prima crociata] που ακολούθησα. Δεν πρέπει κανείς να λησμονεί ότι το 1842 τα επαναστατικά κινήματα του 1848 βρίσκονται ακόμα αρκετά μακριά (επισήμως το Risorgimento, ο αγώνας των Ιταλών για την απελευθέρωση και την ενοποίηση της πατρίδας τους, ξεκινά το 1847) ενώ το γενικότερο κλίμα στην Ιταλία δεν επέτρεπε στους Αυστριακούς να ανησυχούν περισσότερο από το φυσιολογικό. Συνειδητά για τους σκοπούς του Risorgimento ο Βέρντι συνέθεσε μόνον την όπερα Η Μάχη του Λενιάνο [La battaglia di Legnano] το έτος 1848. Όπερες όπως Οι Λομβαρδοί στην πρώτη σταυροφορία [I Lombardi all prima crociata] (1843), ο Ερνάνης [Ernani] (1844) και ο Αττίλας [Attila] (1846), επικεντρώνονται στις τύχες των πρωταγωνιστών τους και μόνον στο περιθώριο της πλοκής ή περιστασιακά αναφέρονται σε θέματα που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν «εθνικούς σκοπούς».

Το χορωδιακό των υπόδουλων Εβραίων του Ναμπούκο έγινε διάσημο αρκετά αργότερα, οπότε πήρε θέση εθνικού ύμνου. Εκπορευόμενο αυθόρμητα από την ψυχή και τα χείλη των Ιταλών, συνόδευσε στην τελευταία τους κατοικία τόσο τον Βέρντι όσο και τον Αρτούρο Τοσκανίνι [Arturo Toscanini]. Εύλογα, ο Ναμπούκκο ήταν η όπερα την οποία επέλεξαν το 1946 οι Μιλανέζοι, προκειμένου να εγκαινιάσουν το περίφημο θέατρό τους μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πληροφορίες άρθρου:

1853 προβολές

Αρέσει σε 1 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

23/03/2017 | Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

15/11/2016 | Πλάθοντας ευτυχισμένα παιδιά

01/03/2016 | Γυναικεία Δημιουργία 2016

04/02/2016 | Αφιέρωμα στον Σερραίο συγγραφέα και καθηγητή Κυριάκο Παπακυριάκου

01/02/2016 | Βραδιά όπερας

05/01/2016 | ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ (WHITE NIGHTS)

09/11/2015 | Ένα βότσαλο στη λίμνη

21/10/2015 | Ο Κώστας Κρομμύδας στις Σέρρες για την παρουσίαση του καινούριου του βιβλίου. Μη με Λησμόνει.

02/10/2015 | Ποια Ελένη;

17/09/2015 | Ψηφίδες ψυχολογίας: 4ος κύκλος περιόδου 2015-2016