Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

«ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ»!

22/05/2012

Άρθρο του Αθανάσιου Μπόϊκου

 
«Η αριστερά έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη συσσώρευση του χρέους στη χώρα μας, επειδή με τις (συνδικαλιστικές) διεκδικήσεις της για αυξήσεις μισθών ανάγκασε τις κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) σε σύναψη δανείων για να ικανοποιηθούν οι διεκδικήσεις αυτές»!
 
Ο ανεκδιήγητος αυτός ισχυρισμός είναι ένα μόνο δείγμα της παραπολιτικής τερατολογίας που έχει θέσει σε κυκλοφορία το αστικό σύστημα της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης για να λασπολογήσει την αριστερά και ειδικότερα το ΣΥΡΙΖΑ για προφανέστατους λόγους.
Η παταγώδης εκλογική κατάρρευση του εγχώριου δικομματισμού σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για την απρόσκοπτη λειτουργία της ελληνοευρωπαϊκής τραπεζοκρατικής φάμπρικας τάραξε τόσο πολύ το πολιτικό προσωπικό της, ώστε το έσπρωξε να αποβάλει και τα τελευταία ίχνη του όποιου πολιτικού καθωσπρεπισμού για να εμφανιστεί δίχως προσχήματα έτσι όπως ανέκαθεν ήταν: εκπρόσωποι του άγριου παρασιτικού κεφαλαίου, των διαπλεκόμενων μιζαδόρων, έμποροι του ψεύδους και εκβιαστές λαών. (Η κα Μέρκελ μας παραγγέλνει δια τηλεφώνου δημοψήφισμα, ο δε πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, μας απειλεί –συντροφικά βεβαίως- πως «οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν πρόκειται να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια». Τόση δημοκρατία πια, πώς να την αντέξει κανείς!)
Χρησιμοποιώντας ξετσίπωτα τις τηλεοπτικές μηχανές, που απλόχερα το σύστημα τούς παρέχει, οι εκπρόσωποι του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας» έχουν επιδοθεί σε μια λυσσασμένη επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή, έτσι όπως το φέραν οι καιροί (αντικειμενικοί και υποκειμενικοί παράγοντες), αυτή την ιστορική στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις και τις ελπίδες της κοινωνίας για την ανατροπή του καθεστώτος της τραπεζικής δικτατορίας. Μιας χρηματιστικής δικτατορίας βασικό χαρακτηριστικό της οποίας είναι ότι επιχειρεί να καταστήσει συνταγματικό κείμενο όλων των χωρών της Ευρώπης τους κανόνες συναλλαγών της ΕΚΤ και των μεγάλων τραπεζών του κόσμου με τους πελάτες τους.
 
Κοινωνίες ολόκληρες υποβιβάζονται στην υποστάθμη του «πελάτη» που «χρωστάει» υπέρογκα ποσά στους δανειστές-τοκογλύφους και που για να τα αποπληρώσει οφείλει να υποστεί –αυτός και τα παιδιά του- τα πάνδεινα (ολική καθίζηση εργασιακών όρων, διάλυση κοινωνικών δομών, ολοκληρωτική υπαγωγή της ζωής του στη δικαιοδοσία της αγοράς, κατάλυση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, εξάλειψη δημοκρατικών θεσμών, γιγάντωση (παρα)κρατικών μηχανισμών καταστολής).
 
Ορθώθηκε, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη δύναμη που του έδωσε ο λαός, ενάντια σε αυτή την κατάσταση και οι ταξικοί μας αντίπαλοι αναποδογυρίζουν τον κόσμο  –τον κόσμο, εννοείται, που έφτιαξαν κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους- προφητεύοντας τέλος φριχτό. Με κυρίαρχα διλήμματα «τάξη (ευρωπαϊκή) ή χάος» «ευρώ ή δραχμή» «υπόσχονται» στο λαό βιβλικές καταστροφές και άπατη άβυσσο σε περίπτωση που αναδείξει «λάθος» κυβέρνηση.
 
 
Απέναντι στα επιχειρήματα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής μαφίας πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να επισημανθούν τα εξής:
 
1ο Το πρωταρχικό και ουσιώδες ζήτημα δεν έγκειται στο αν ο προσανατολισμός της Ελλάδας είναι φιλοευρωπαϊκός ή όχι, αλλά στο αν η Ευρώπη, δηλαδή ο οικονομικός – πολιτικός μηχανισμός της Ε.Ε., έτσι όπως είναι δομημένη και όπως λειτουργεί, έχει ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Εάν φυσικά υποθέσουμε -και νομίζω πως είναι εύλογο- ότι η έννοια Ευρώπη δεν εστιάζεται –ή, τουλάχιστον, δεν πρέπει να εστιάζεται και να εξαντλείται- στην κυριαρχία των τραπεζικών πράξεων επί των κοινωνιών, αλλά, αντιθέτως, βασίζεται στην ελεύθερη λειτουργία των ευρωπαϊκών κοινωνιών, στο δημοκρατικό αυτοπροσδιορισμό τους και στη δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου.
Πριν λοιπόν τεθεί το ερώτημα: «ποιος είναι ο προσανατολισμός της Ελλάδας» (πιο συγκεκριμένα: πώς βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτόν τον προσανατολισμό), πρέπει να μας απαντήσουν στο θεμελιώδες: ποιος είναι ο δρόμος όπου η Ευρώπη σήμερα βαδίζει.
 
2ο   Σε ό,τι αφορά το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή». Ακόμη και αν εκκινήσουμε από τη θέση της αποδοχής του ευρώ, υπάρχει το εξής σημαντικό θέμα: Μέχρι ποιου σημείου μπορεί να υποχωρεί κανείς (κοινωνικά και πολιτικά) προκειμένου να μη διαταράξει τη σχέση του με το ευρώ. Υπάρχει κάποια κόκκινη γραμμή και εάν ναι, πού βρίσκεται αυτή;
Ακούμε τους προφήτες της συντέλειας του κόσμου να μας περιγράφουν τι μας περιμένει σε περίπτωση που εγκαταλείψουμε το ευρώ. Κανένας τους όμως δεν μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει πώς και γιατί, ύστερα από δέκα χρόνια τρελού έρωτα της χώρας μας με το «ισχυρό νόμισμα», φτάσαμε σε αυτή την κατάντια. (Σημειωτέον: όχι όλοι μας, διότι υπάρχουν και κάποιοι που εξασφάλισαν περιουσίες και πλούτη απρόσιτα για τους κοινούς θνητούς. Όπως μας το ’λεγε και ο Γ. Παπανδρέου, ότι «η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες»!)
Για να το θέσουμε ωμά: θα εξακολουθούμε να «αγαπάμε» και να υπερασπιζόμαστε το ευρώ ακόμα και αν χρειαστεί γι’ αυτό  να μετατραπεί η Ελλάδα σε κοινωνικό νεκροταφείο;
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να περιγράψει στο λαό αυτό το όριο ειλικρινά και με σαφήνεια. Διότι η όποια (επί πλέον) θυσία εκ μέρους του λαού νοηματοδοτείται ως τέτοια μόνον όταν γίνεται αποδεκτή με ιστορική επίγνωση από τον ίδιο το λαό, όταν ορίζεται από τον άμεσα ενδιαφερόμενο ως οδυνηρή πράξη του σήμερα για την απελευθέρωση του αύριο. Διαφορετικά, αν δηλαδή συντελείται εν κρυπτώ από τις ιθύνουσες πολιτικές ελίτ (εν ονόματι της κοινωνίας … εις βάρος της κοινωνίας), όπως συνέβη επί συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, τότε δεν πρόκειται για θυσία αλλά για σφαγή.
 
ΥΓ   Το επιτελείο της Ν.Δ. ανακήρυξε χτες ως βασικό αντίπαλο της «ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς» παράταξης (ΝΔ) το ΣΥΡΙΖΑ και θέλει ντιμπέιτ Σαμαρά – Τσίπρα.
Λίγες μέρες πριν δήλωνε ότι θα στήριζε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!
Αυτή είναι η πολιτική ηθική και ο λόγος «τιμής» των διαχειριστών του πάλαι ποτέ ακλόνητου δικομματισμού: «Οι βιαστές αυτοπροτείνονται ως προστάτες του θύματος και οι ληστές ως φύλακες του ταμείου που κατάκλεψαν», όπως σημειώνει ο Στέλιος Ελληνιάδης στο «Δρόμο της Αριστεράς» (19-5-12). Σαπίλα και μπόχα!
 

Αθανάσιος Μπόϊκος

Πληροφορίες άρθρου:

1957 προβολές

Αρέσει σε 2 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

16/05/2017 | Μετρώντας τις μέρες μας

16/05/2017 | Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

23/03/2017 | Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

02/02/2017 | Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

01/02/2017 | Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

26/01/2017 | Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

13/01/2017 | Εύκολη προφητεία

29/12/2016 | ΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

19/12/2016 | Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

14/12/2016 | Αδιόρθωτοι