Στο σεντούκι της ψυχής μου" - Ευθυμία Αθανασιάδου

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στο σεντούκι της ψυχής μου». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό;
Το σεντούκι είναι ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη που έχει ο άνθρωπος.Μέσα από την ιστορία της Αρετής μεταφερόμαστε στην μεταπολεμική περίοδο της Ελλάδος και συγκεκριμένα τη Μακεδονία και τη Θράκη.Μαζί της ταξιδεύουμε στην Ξάνθη ,βιώνουμε τη φτώχεια όπου μεγάλωσε,ζεσταινόμαστε μεσα σε μια καλύβα με ένα μαγκάλι και βλέπουμε τον αποχωρισμό στην πιο τρυφερή ηλικία από τη μάνα της.Μεταφερόμαστε στην Καβάλα στην αναζήτηση των μοναδικών εν ζωή συγγενών της περιφερόμενοι στις λασπωμένες γειτονιές της παλιάς πόλης.Εκεί βλέπουμε να τη χτυπάει και πάλι η μοίρα αφήνοντάς της ανεξήτηλα σημάδια τα οποία και θα καθορίσουν το μέλλον της.Κυνηγημένη φευγεί για την πόλη των Σερρών όπου θα δουλέψει στα Καπνομάγαζα.Εκεί η ζωή της δείχνει επιτελους το καλό της πρόσωπο και της στελνει φύλακες άγγελους που θα τη προστατεύουν μέχρι τέλους.Από κεί και πέρα το ταξίδι της Αρετής, μας φτάνει ως τα αστέρια ,αφού η μοίρα της χαρίζει όλα αυτά που της στέρησε τόσοα χρόνια.

Ο κεντρικός σας χαρακτήρας, η Αρετή, έχει δικά σας χαρακτηριστικά; Μοιάζετε;

Η Αρετή στο βιβλίο περπατάει –και οχι τυχαία-σε μονοπάτια που έχω περπατήσει κι εγω ως παιδί.Αρχικά μέσα από την πορεία της περιγράφω γειτονιές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,μυρωδιές που έχω από τότε και γεύσεις που μένουν ακόμη και τώρα στα χείλη μου.Από χαρακτηριστικά,το γεγονός πως αγαπάει το διάβασμα και δεν τα παρατάει ακόμη και στα πιο δύσκολα ,είναι και χαρακτηριστικό δικό μου,αφού κι εγω ως παιδί συνδίαζα σχολείο και εργασία.Από κει και πέρα τον χαρακτήρα της Αρετής τον έχτισα πιο ανθεκτικό και καλοσυνάτο από ότι συνηθίζει άνθρωπος να έχει,οχι πως δεν υπάρχουν,αλλά βέβαια σπανίζουν και ειδικά στη σημερινη εποχή.Αυτό το έκανα για να τονίσω πως όποιος πορεύετε στη ζωή του με αρετή ,πείσμα και καλοσύνη η ζωή του ανταποδίδει το καλύτερο χαμόγελό της.

Τι ξεχωρίζετε στο βιβλίο αυτό σε σχέση με τα άλλα που έχετε κυκλοφορήσει; Και ποιο από όλα είναι αυτό που θα λέγατε αγαπημένο σας αν έπρεπε να επιλέξετε;


Το κάθε βιβλίο που γράφω προσπαθώ να είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.Σαφώς όμως όλα έχουν την προσωπικότητα του συγγραφέα μέσα,έτσι ώστε να αφήνουν το στίγμα τους στη λογοτεχνία.Το σεντούκι ξεχωρίζει από τα δύο προηγούμενα αφ’ενος από το χρόνο που εξελίσσεται και αφ’ετέρου από την ίδια την ιστορία του βιβλίου η οποία δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα.Όσον αφορά το πιο αγαπημένο μου,θα πω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσα κάποιο,γιατι όσο κλισέ κι αν ακουστεί,όλα είναι παιδιά μου,όλα έχουν κάτι από την ψυχή μου μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Γράφετε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας;

Η έμπνευση έρχεται από οπουδήποτε.Από μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος,από μια προσωπική μου εμπειρία,από μια ταινία,ακόμα και από ένα στίχο ενός τραγουδιού η μια μελωδία που θα με αγγίξει...Συνηθίζω να γράφω πολύ νωρίς το πρωί ,όπου όλα γύρω μου είναι ήρεμα.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της γραφής και του βιβλίου;

Θα συμβούλευα τον νεα συγγραφέα αυτό που θα συμβούλευα οποιοδήποτε νέο σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα.Να αγαπάει αυτό που κάνει,να έχει μεράκι για αυτό και να προσπαθεί να αφήσει κάτι αξιόλογο πίσω του.Μόνο έτσι θεωρώ πως κάποιος είναι επιτυχημένος σε ότι επιλέγει να κάνει.

Ετοιμάζετε κάτι νέο αυτή την περίοδο;

Έχω ήδη ετοιμάσει το τέταρτο βιβλίο και βρίσκεται στον εκδοτικό μου οίκο αναμένοντας για εκτύπωση.Αυτό το διάστημα γράφω επίσης τη συνέχεια του πρώτου μου βιβλίου, «Για όσα δεν μιλήσαμε ποτέ»..

Βιβλίο | της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Συνάντηση συμμαθητών μετά από 50 χρόνια

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Ιστορία και Κομμουνισμός

της Δήμητρας Σαμαρά

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι, σύννεφο έβαλαν γιορντάνι….

της Δήμητρας Σαμαρά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μετρώντας τις μέρες μας

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το θέατρο στους μαθητές

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Προκλητή ζήτηση υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα και προτάσεις αντιμετώπισης της – Περικοπές στην πρωτοβάθμια υγεία ή εξοικονόμηση πόρων;

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δάσος και ενέργεια και Γιατί λύματα;

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους και βιωσιμότητα της χώρας

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

της Unesco Σερρών

Περί ευρωζώνης, εθνικών νομισμάτων και άλλων τινών

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

της Unesco Σερρών

Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Υγροβιότοποι, για μείωση του κινδύνου των καταστροφών

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Στιγμές της πόλης

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Στερητικό σύνδρομο εξουσίας

του Παναγιώτη Κοτρώνη

«Το τάγμα που τραγουδάει…»

της Δήμητρας Σαμαρά

Εύκολη προφητεία

του Αθανάσιου Μπόϊκου

΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αδιόρθωτοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

του Αθανάσιου Μπόϊκου

ΤΑΡ, «νεοοθωμανισμός» και εθνικό συμφέρον

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Η δημοσιογράφος του ΡΙΚ Ανδρούλα Γεωργιάδου

03/08/2012

Άρθρο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου

 
Τι να πει κανείς για έναν τόσο γλυκό και γενναιόδωρο άνθρωπο! Ένα μεγάλο ευχαριστώ είναι πολύ λίγο... Εύχομαι Ανδρούλα να είσαι πάντα γερή και να χαίρεσαι τη ζωή!


 1.Το να προσπαθείς να πάρεις συνέντευξη από μια δημοσιογράφο του ΡΙΚ σου δημιουργεί τεράστιο άγχος! Θα αρχίσω λοιπόν… κι ο Θεός βοηθός! Θεωρώ πως η παιδική και η εφηβική ηλικία είναι βαθιά χαραγμένες στη μνήμη του κάθε ανθρώπου. Να μιλήσουμε λοιπόν για το Παραλίμνι, για τους γονείς, για τα χρόνια του Δημοτικού και του Γυμνασίου στην αγαπημένη μας Κύπρο!

Κατ’ αρχήν, θά ’θελα να πώ κάτι: Ως δημοσιογράφος, παίρνω συνεντεύξεις φυσικά - στην... απέναντι πολυθρόνα νοιώθω άβολα. Κι όχι γιατί έχω καμμιά δυσκολία να «εξομολογηθώ», αλλά δεν είμαι παρά ένας συνηθισμένος, «καθημερινός» άνθρωπος, ώστε ακόμα και η γνώμη του – πόσο μάλλον η ζωή του – να έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Όχι. Καμμιά διάθεση ψευδο-σεμνότητας, αλλά πλήρους αυτεπίγνωσης.

Ωστόσο, αγαπητέ Τάσο, δύσκολα λέω όχι σε οτιδήποτε καλοπροαίρετο, πόσο μάλλον όταν προέρχεται από έναν καλό φίλο (μόνο στο Σχέδιο Ανάν είπα εύκολα το ΟΧΙ...)

Ας αρχίσουμε, λοιπόν!

 

Ένας λόγος παραπάνω γι’ αυτή την «αιρετική» εισαγωγή ήταν για ν’ απαλύνω και το «τεράστιο άγχος»! Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι οι παιδικές και εφηβικές μνήμες μάς σφραγίζουν και μας προσδιορίζουν για το υπόλοιπο. Αλλά, τί μου ζητάς να κάνω! Τόσο βαθειά κατάδυση...
Να το γράψω το βιβλίο, ή να τα πώ επιγραμματικά; Λοιπόν, πατέρας (η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μου) ζαχαροπλάστης - εστιάτορας από την Λεμεσό, που βρέθηκε και παντρεύτηκε στο Παραλίμνι, μητέρα νοικοκυρά και «ψυχή» του εστιατορίου, τέσσερα κορίτσια, από τα οποία εγώ η μικρότερη. Δουλεύαμε όλοι σαν μελίσσι. Ο πατέρας μου, που δεν είχε ποτέ κανέναν υπάλληλο, έλεγε συχνά: Ο Θεός μού έδωσε κόρες που αξίξουν όσο πολλοί άνδρες μαζί. Μας ενέπνευσε την αγάπη για τα γράμματα και - πρωτοποριακό για την εποχή του - δεν θεωρούσε ως προτεραιότητα να μας φτιάξει «προίκα» για να μας καλοπαντρέψει, αλλά να μπορέσει να μας στείλει στο πανεπιστήμιο. Τα κατάφερε, όντας βιοπαλαιστής!

Η πιο σημαντική μνήμη της πρώτης - πρώτης παιδικής ζωής μου στο Παραλίμνι ήταν ο απελευθερωτικός αγώνας εναντίον του Άγγλων αποικιοκρατών. Μωρό, σχεδόν, κι όμως έχουν ανεξίτηλα χαράξει την μνήμη μου οι νυχτερινές έφοδοι των Εγγλέζων στα σπίτια μας (σπάζοντας τις πόρτες), οι προβολείς που άναβαν μέσα και στην κούνια ακόμα και τα όπλα τους στον λαιμό μας, ψάχνοντας για καταζητούμενους αντάρτες της ΕΟΚΑ. Και το Παραλίμνι είχε πολλούς...
Θυμάμαι τις ατέλειωτες ώρες του κατ’οίκον περιορισμού (κκέρφιου, όπως λέγαμε) που μας επέβαλλαν και μαζευόμαστε στο σπίτι μας πολλοί συγγενείς κι ο πατέρας μου, για να περνά την ώρα του, γυάλιζε μέχρι και 30 ζευγάρια παπούτσια! Εμένα, μου την έσπαγε που δεν μπορούσα να παίξω με τις φίλες μου στην αυλή και συχνά τό ’σκαγα για να τρέμω στη συνέχεια, όταν στον δρόμο περνούσαν τα στρατιωτικά οχήματα και οι Εγγλέζοι έστρεφαν τα όπλα τους καταπάνω μου και ούρλιαζαν: Go home! Πάντως την «συνεισφορά» μου στον μεγαλειώδη εκείνον αγώνα την είχα! Μιά μέρα, εκεί που έτρωγα μαχαλλεπί (δροσιστικό κρεμώδες έδεσμα με ροδόνερο) στα μαρμάρινα σκαλιά της Συνεργατικής Τράπεζας, μού ’πεσε ένα κομμάτι, το πάτησε ένας Εγγλέζος αξιωματικός κι έπεσε ανάσκελα στο γλυστερό μάρμαρο κτυπώντας το κεφάλι. Το κτύπημα ήταν μοιραίο, σήμανε συναγερμός, έγινε χαμός, ο πατέρας μου με άρπαξε και χαθήκαμε στα καταφύγια.

Το Γυμνάσιο ήταν μεγάλη, υπέροχη, αλλαγή, γιατί πήγαινα πια στο Βαρώσι, στο Γυμνάσιο Θηλέων Αμμοχώστου. Χρόνια ταραγμένα για την Κύπρο, η χούντα ν’ απεργάζεται την απομάκρυνση του Προέδρου Μακαρίου, η εγκληματική ΕΟΚΑ Β΄ σε πλήρη δράση, οι μαθητές χωρισμένοι σε «Γριβικούς» και «Μακαριακούς», συχνά στους δρόμους ν’ αλληλοσπαράζονται.  Ωστόσο, η εφηβεία μου σημαδεύτηκε και από μία οικογενειακή τραγωδία, όταν χάσαμε την μεγάλη αδελφή μου, σε οδικό δυστύχημα, ενώ σπούδαζε με υποτροφία στις  ΗΠΑ. Τίποτε πια δεν ήταν ίδιο... Ένα μακρύ βαθύ πένθος.  Οι γονείς μου αρρώστησαν κι έβλεπα τα όνειρά μου να σπουδάσω να καταρρέουν.

 

2. Τα χρόνια των σπουδών στην Αθήνα σε τι βοήθησαν την Ανδρούλα; Τι έχετε να θυμάστε από εκείνη την εποχή;

Κι όμως, σπούδασα! Χάριν της επιμονής του πατέρα μου, που, αν και άρρωστος με εγκεφαλικό, δανείστηκε για να με στείλει στην Αθήνα. Μπήκα στη Σχολή Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών της Νομικής και παράλληλα παρακολουθούσα μαθήματα στη Σχολή Δημοσιογραφίας, (Κέντρο Σπουδών Δημοσιότητας, που ίδρυσε ο Σπύρος Μελάς), ενώ εργαζόμουν κιόλας, κατά διαστήματα. Και τί δεν μού ’δωσαν τα χρόνια εκείνα…! Κινηματογράφος, θέατρο – που λάτρευα – μουσικές μπουάτ. Αλλά και η χούντα να καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό, στην Κύπρο να συνεχίζεται ο εμφύλιος σπαραγμός... Να κλεινόμαστε οι φοιτητές σε μικρές μπουάτ και να σιγοτραγουδάμε τα τραγούδια του Μίκη. Τα γεγονότα της Νομικής, πρώτα κι ύστερα το Πολυτεχνείο. Η εξέγερση που με χάραξε. Η τραγική βραδυά που βγήκαν τα τανκς για να πνίξουν στο αίμα το φοιτητικό αντιχουντικό κίνημα, με σημάδεψε ανεξίτηλα, αφού βρέθηκα πνιγμένη στα δακρυγόνα, κυνηγημένη μαζί με τους άλλους φοιτητές, να φθάνω τρέχοντας από το Πολυτεχνείο στους Αμπελοκήπους, όπου έμενα. Έζησα και την αιμοσταγή δικτατορία του Ιωαννίδη που, σε λιγότερο από έναν χρόνο, άνοιξε την μεγαλύτερη πληγή στον κορμό του Ελληνισμού – μετά την Μικρασιατική Καταστροφή – στρώνοντας, με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, τον δρόμο στις ορδές του Αττίλα να εισβάλουν και να κατακτήσουν την μισή Κύπρο.
Είχα κατέβει στην Κύπρο, δευτεροετής φοιτήτρια, λίγες μέρες πριν από το πραξικόπημα. Έζησα όλη εκείνη την παράνοια, τρελαινόμουν, γιατί γνώριζα τί εστί χούντα, όταν έβλεπα αφελείς να βγαίνουν στους δρόμους και να φωνάζουν «ζήτω η ένωση»... Πέντε μέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κερύνεια. Ήμουν μέχρι και τις 14 Αυγούστου στο Παραλίμνι, να «κοιμώμαστε» ξάγρυπνοι στις αυλές, κάτω από τα δέντρα, βλέποντας την τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει ανελέητα, την Κύπρο να καίγεται... Κοιτούσα με ελπίδα τον ουρανό να διακρίνω ένα ελληνικό αεροπλάνο... Έλεγα, δεν μπορεί θα έλθει, ιδαίτερα όταν - πάνω στις στάχτες της Κύπρου - η χούντα κατέρρευσε και ο ελληνικός λαός πανηγύριζε την επιστροφή στη δημοκρατία... Δεν ήλθε όμως ούτε τότε. Το ένοιωσα σαν την πρώτη προδοσία που μάτωνε την ψυχή μου. Η εκεχειρία, οι συνομιλίες της Γενεύης, ο ξεριζωμός των Κερυνειωτών, τα φρικτά πάθη τους που έφθαναν κοντά μας, έκαναν τις ημέρες μας να κυλούν σε θανατερή αγωνία.

Το πρωινό της 14ης Αυγούστου και αφού ανακοινώθηκε το προηγούμενο βράδυ το (προδιαγεγραμμένο) ναυάγιο των συνομιλιών,  είδαμε την Αμμόχωστο (μερικά χιλιόμετρα από το Παραλίμνι) να καίγεται από τους ατέρμονους βομβαρδισμούς. Μέχρι νωρίς το απόγευμα, το Παραλίμνι γέμισε καραβάνια τρομαγμένων Αμμοχωστιανών, που έσπευσαν ν’ αποφύγουν τα δεινά των Κερυνειωτών που δεν είχαν προλάβει να φύγουν (η χούντα έσπευδε μέσω του κρατικού ραδιοφώνου, ΡΙΚ, να καθησυχάζει πως τα τουρκικά πλοία που πλησίαζαν τις ακτές έκαναν άσκηση!). Αργά το απόγευμα, εκκενώθηκε και το Παραλίμνι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, κατευθυνόμενοι πιο νότια, στην Αγία Νάπα, γονατίσαμε όλοι στο εκκλησάκι του ιστορικού μοναστηριού, κλαίγοντας και ψάλλοντας «Τη Υπερμάχω...», αν και Εσπερινός του Δεκαπενταύγουστου. Κι ύστερα το μακρύ ταξίδι της προσφυγιάς, με προορισμό την Λεμεσό. Χιλιάδες αμάξια στον δρόμο, σημειωτόν (γιατί η Αγγλία, εγγυήτρια δύναμη (!) της ανεξαρτησίας της Κύπρου, φρόντισε να κλείσει την βάση της Δεκέλειας), για να φθάσουμε στη Λεμεσό σε δύο ημέρες! Και άλλοι πολλοί, πεζή... Στα χωριά, στα χωράφια, πρόχειρα αντίσκηνα... μέσα στο λιοπύρι... εκατοντάδες άνθρωποι να συνωστίζονται σε κάθε διαθέσιμο σπίτι... εικόνες εξαθλίωσης, απόλυτης καταστροφής. Τέλη του Σεπτέμβρη, με το πλοίο (δεν υπάρχει πια αεροδρόμιο στην Κύπρο), «Νήσος Κύπρος», επιστρέφω στην Αθήνα, όπου και τελειώνω τις σπουδές μου.

 

3. Πότε άρχισε η ενασχόλησή σας με τη τέχνη; Θα μπορούσατε να μου διαγράψετε την γραμμή της πορείας σας στην τέχνη. Ήταν μια ευθεία ή μια τεθλασμένη γραμμή;

Ζωγράφιζα από μικρό παιδί, με μαγνήτιζαν τα χρώματα, τα σχήματα, ήταν μία διέξοδος στην φαντασία μου. Στο σχολείο πια, παθιάστηκα με την ζωγραφική, όπως και με την λογοτεχνία. Διάβαζα πολύ, άρχισα από νωρίς να γράφω ποιήματα και διηγήματα, άκουγα θέατρο από το ραδιόφωνο (με μάγευε), αλλά εξ ίσου μεγάλη αγάπη μου η ζωγραφική. Στο Γυμνάσιο, αρκετά έργα μου βραβεύτηκαν και βρέθηκα σε δίλημμα, όταν θ’ αποφάσιζα τί να σπουδάσω... Ήθελα φιλολογία (άριστη στα Αρχαία και Νέα Ελληνικά), ήθελα ζωγραφική, ήθελα και ιατρική, όχι για το αντικείμενο καθ’ εαυτό, αλλά γιατί τότε με ενέπνεε να ταξιδέψω στην Αφρική, ή αλλού, όπου μάστιζαν λιμοί και λοιμοί. Τελικά, τίποτε απ’ αυτά... Την ζωγραφική την είχα πάντα για το κέφι μου, να καταγράφω τις εικόνες που με μάγευαν, να με αποσπά από τον πραγματικό κόσμο, να με απογειώνει. Ποτέ, όσο κι αν ήθελα, δεν πήρα μαθήματα, παρέμεινα εντελώς αυτοδίδακτη. Την άφησα βεβαίως για αρκετό διάστημα, όταν άρχισα την καρριέρα μου στη δημοσιογραφία και απέκτησα οικογένεια. Επανήλθα όμως όταν τα παιδιά μου στο Δημοτικό έδειξαν ότι έχουν ταλέντο και άρχισα να ζωγραφίζω μαζί τους. Την άφησα και πάλι, γιατί ανέπτυξα πολλές δραστηριότητες, όπως συνδικαλισμό, εκλεγόμενη για χρόνια στο Δ.Σ. της Ένωσης Συντακτών Κύπρου και της  Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Δεν ήταν, λοιπόν, ευθεία γραμμή, αλλά τεθλασμένη, είτε μιλώντας χρονικά είτε από άποψη ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων. Εξ άλλου, η δημοσιογραφία είναι τόσο απαιτητικό επάγγελμα...

Το 1997, τόλμησα την πρώτη ατομική έκθεσή μου στη Λευκωσία, για ν’ ακολουθήσουν και μερικές άλλες. Έκτοτε, ζωγραφίζω σχεδόν συστηματικά, πειραματιζόμενη και σε νέα υλικά, όπως το μετάξι και το γυαλί. Συνηθίζω να λέω πως, γράφοντας, αδειάζεις την ψυχή σου, βασανίζεις το μυαλό σου, βγάζεις ό,τι σε πονά, κι αυτό... πονά! Άσε, δε, η δημοσιογραφία… Σκέτο δηλητήριο. Ενώ, ζωγραφίζοντας, αποτοξινώνομαι, απογειώνομαι, δίνω απλοχωριά στα όνειρα, τα χρωματίζω, φτιάχνω έναν άλλο, όμορφο κόσμο!

 

4. Θα ήθελα – ξέρω πως δεν είναι καθόλου εύκολο - να μου δώσετε έναν ορισμό για την τέχνη και να μου μιλήσετε για την χρησιμότητά της στην καθημερινότητα ενός απλού ανθρώπου. Τι θα λέγατε στους νέους ανθρώπους που δε μπορούν να κατανοήσουν την ουσία της;

Επειδή ακριβώς είμαι αυτοδίδακτη και ζωγραφίζω εντελώς ελεύθερα, θα ήμουν αυθαίρετη να δώσω οποιουσδήποτε ορισμούς. Αυτό που βγαίνει από μέσα μου είναι πως χωρίς Τέχνη (με την γενικότερη έννοια του όρου, εικαστικά, μουσική, θέατρο, κινηματογράφος, φωτογραφία) η ζωή μας θα ήταν αποκρουστική... Για τους νέους, θα μετατόπιζα λίγο το θέμα, λέγοντας πως το κύριο πρόβλημα είναι η κακοποίηση της Τέχνης απ’ όσους παριστάνουν τους καλλιτέχνες και προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στην ανάπτυξη ποιοτικής αισθητικής και πολιτιστικής παιδείας.

 

5. «Καληνύχτα μωρό μου…»

Το «Καληνύχτα μωρό μου...» είναι το απαύγασμα της ζωής μου ως δημοσιογράφου. Το εξέδωσα,  συμπληρώνοντας 30 χρόνια στη δημοσιογραφία και είναι μία συλλογή 200 χρονογραφημάτων, από τις χιλιάδες που έγραφα, είτε καθημερινά, είτε βδομαδιάτικα, σε εφημερίδες  και περιοδικά. Κάποτε, αστεία ή σοβαρά, λέω πως βρέθηκα στη δημοσιογραφία κατά λάθος, γιατί εκείνο που αγαπούσα ήταν η λογοτεχνία - καμμία η σχέση των δύο, βεβαίως. Το χρονογράφημα, λοιπόν, μού ’δινε την ευκαιρία να πατώ κι ένα πόδι στη λογοτεχνία! Γι’ αυτό το λάτρεψα. Όπως λέω και στην εισαγωγή του βιβλίου, «αυτά που δεν χώραγαν στην είδηση, βρήκαν απλοχωριά στο χρονογράφημα, στο ελευθερογράφημα, στο γράψιμο της ψυχής. Ευλογημένη στιγμή, στις άχαρες και βαρετές της δημοσιογραφίας... Σ’ αυτήν αναπαύθηκα τα 30 χρόνια που την ανέχθηκα και με ανέχθηκε».  Στο εξώφυλλο, σημειώνω: «Γεγονότα μικρά και μεγάλα που σημαδεύουν κι άλλοτε προσπερνώνται ως ανάξια λόγου. Τα καμώματα της πολιτικής των παγκοσμίων συνάξεων – και συρράξεων – και των συνοικιακών καφενείων. Και οι καθημερινές πινελιές. Που ομορφαίνουν την ζωή μας. Αλλά κι οι ανορθογραφίες που βγάζουν μάτι. Μιά κοινωνία στο μικροσκόπιο του χρονογράφου. Μιά προσωπική ματιά σ’ αυτά που πονάνε. Διακωμωδώντας τα σοβαρά και διεκτραγωδώντας τα αστεία. Με χιούμορ και (αυτο)σαρκασμό...Με πάθος, με καυστικότητα, με υπερβολή. Και προπαντός, με ανθρώπινη προσέγγιση».

Δεν χρειάζεται ίσως να πώ τίποτε άλλο, παρά μόνο πως το Κυπριακό, η ανοιχτή πληγή, η προσφυγιά, οι αγνοούμενοι, η μοιρασμένη πατρίδα και τα καρατομημένα ανθρώπινα δικαιώματα σ’ έναν τόπο μιά σταλιά, αλλά και η διαχρονική ανάμειξη Βρετανών και Αμερικανών με στόχο την διασφάλιση των συμφερόντων τους στην περιοχή και η επεκτατκική πολιτική της Τουρκίας, δεσπόζουν στα χρονογραφήματά μου, όπως εξ άλλου είναι φυσικό, αφού ζώ και αναπνέω δίπλα στην κατοχή.

 

 

6. Δηλώνω ένθερμος οπαδός του υποκειμενισμού! Ρωτώ λοιπόν μια δημοσιογράφο που εκτιμώ, αν υπάρχει αντικειμενικότητα στην πληροφόρηση;

Αν και βασικό αξίωμα και ζητούμενο πρωτίστως για την δημιουργία σωστά ενημερωμένων και ενεργών πολιτών, θεωρώ πολύ δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο, να υπάρξει αντικειμενικότητα στην πληροφόρηση. Κι αυτό, κυρίως λόγω των συμφερόντων των εκδοτών - καναλαρχών, αλλά και δημοσιογράφων και της διαπλοκής με τους πολιτικούς. Είπα όχι ακατόρθωτο, γιατί η αντίσταση στη διαπλοκή, τα συμφέροντα και τις παρεμβάσεις υπάρχει ευτυχώς, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Δεν ξέρω τί εννοείς, «ως υπέρμαχος του υποκειμενισμού», εγώ θα έλεγα πως η υποκειμενική άποψη μπορεί σαφέστατα να καταγραφεί σε ενυπόγραφο σχόλιο, ανάλυση, άρθρο, χρονογράφημα, όμως η ενημέρωση, η ειδησεογραφία, πρέπει να είναι αντικειμενική και πλουραλιστική. Μόνο έτσι εξυπηρετείται και ενισχύεται η δημοκρατία.

 

7. Έχετε κάνει πολλά ταξίδια στο Εξωτερικό. Μια δυο ευχάριστες αναμνήσεις από αυτά...

Τα ταξίδια μου είναι κυρίως επαγγελματικά, ως εκλεγμένου μέλους της Διοικούσας Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων από το 2001, συμμετέχοντας σε συνελεύσεις και συνέδρια για όλα τα ζητήματα που αφορούν τους δημοσιογράφους. Ομολογώ ότι απέκτησα πολύτιμες εμπειρίες και κάθε ταξίδι είναι μοναδικό.

Να θυμηθώ, στο Μπέλφαστ της Βορείου Ιρλανδίας, όπου βρέθηκα για ένα συνέδριο και στο δρόμο ένας γεροντάκος μου ζήτησε αναπτήρα και με ρώτησε από πού είμαι. Του είπα, «από την Κύπρο, την ξέρεις;» Γέλασε πλατιά και μου κάνει: «Αν την ξέρω, λέει...! Εγώ συνάντησα τον Μακάριο, ήμουν στρατιώτης εκεί.». Κι αργότερα, στο Ντέρρυ (αποφεύγω να το πω Λοντονντέρρυ) κάποιο ηγετικό στέλεχος του Σιν Φέιν (της πολιτικής πτέρυγας του ΙΡΑ), έβγαλε από το χέρι του ένα βραχιολάκι του Τσε Γκεβάρα και το πέρασε στο δικό μου, όταν του είπα πως και μόνο η Γεωγραφία ορίζει πού ανήκει η Βόρειος Ιρλανδία...

Σ’ ένα από τα πρώτα ταξίδια μου, στο Τσιβιτάλε της Ιταλίας,  επιχειρήθηκε η δημιουργία ενός παγκοσμίου δικτύου δημοσιογράφων που θα συνέβαλλε στην καταπολέμηση της πείνας σε χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής. Ε, σ’ αυτό το συνέδριο φάγαμε του σκασμού! Κι όταν επέστρεψα στην εφημερίδα μου, ένας συνάδελφος  «κότσαρε» στα παραπολιτικά φωτογραφία μου να τρώω σ’ ένα τραπέζι με όλα τα καλά του κόσμου και έγραψε: «Η ρεπόρτερ μας που μόλις γύρισε από συνέδριο για την καταπολέμηση της πείνας»!  

Τί να πω για την Λιβύη, όταν ο Καντάφι, που είχε προσκαλέσει ξένους δημοσιογράφους για να γιορτάσει την πράσινη επανάσταση, μας μετέφερε νυχτιάτικα σε μιάν έρημο, μας έστρωσε σε αντίσκηνα και ο ίδιος πηγαινοερχόταν με το άλογο μπροστά μας, λούζοντάς μας με όλη την άμμο της ερήμου...

Το πιο αξέχαστο ταξίδι μου ήταν στην Κένυα, όπου ο Κύπριος Μητροπολίτης Μακάριος, που αγωνίζεται να προσφέρει ψωμί και εκπαίδευση στα παιδιά, μας ταξίδεψε στις πιο φτωχές παραγκουπόλεις. Ο απόλυτος συγκλονισμός...

 

8. Είδα φωτογραφίες από τα κατεχόμενα, φωτογραφίες που τραβήξατε με τη δική σας φωτογραφική μηχανή. Ποιες σκέψεις κάνει η Ανδρούλα όταν επισκέπτεται σήμερα αυτά τα πληγωμένα μέρη;

Όπως ακριβώς το λές: Πληγωμένα μέρη. Με έκδηλη των προσπάθεια εξαφάνισης της ταυτότητάς τους και τουρκοποίησής τους. Σπάνια, όταν υπάρχει λόγος, διασχίζω το οδόφραγμα, γιατί η θέα με μαχαιρώνει, με πληγώνει, αισθάνομαι όλο το είναι μου κομμάτια. Όπως έγραψα σ’ ένα χρονογράφημά μου το 2003, όταν άνοιξε το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας (μελετημένη κίνηση Άγκυρας και Ντενκτάς για να εκτονώσουν την οργή των Τουρκοκυπρίων) και επισκέφθηκα το Γυμνάσιο Θηλέων Αμμοχώστου, «...Πνιγόμουν στη νοσταλγία για την πόλη στην οποία κατέθεσα ένα κομμάτι της ζωής μου. Ήταν ακριβώς αυτό το κομμάτι που ένοιωσα να διαλύεται, όταν τόλμησα να βάλω τον δάκτυλον επί τω τύπω των ήλων της κατοχής...».

 

9. Δέχομαι πως στην πολιτική – άλλοτε σε μεγαλύτερο κι άλλοτε σε μικρότερο βαθμό – γίνονται λάθη τα οποία θα κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Κατά τη δική σας εκτίμηση από τη μεταπολίτευση και μετά ποιο ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκαναν οι Έλληνες και ποιο οι Κύπριοι πολιτικοί;

Ανοίγεις τεράστιο κεφάλαιο... Πιστεύω ότι λάθη έγιναν πολλά και δεν κομίζω γλαύκαν εις Αθήνας λέγοντας ότι η διχόνοια και ο εμφύλιος σπαραγμός – διαχρονικά – άνοιξαν τον δρόμο στην εκπλήρωση των σχεδίων της Τουρκίας (σαν έτοιμη από καιρό...) και των συμμάχων της. Αυτό είναι το λάθος του Ελληνισμού, η εμφύλια διαμάχη και η προδοσία που προηγήθηκαν κάθε εθνικής καταστροφής. Κύττα την σημερινή Ελλάδα που διάγει μία από τις χειρότερες στιγμές στην ιστορία της και συνεννόηση μηδέν...

Κατά τα άλλα, δεν πιστεύω πως αν αποφεύγονταν λάθη πολιτικής ή τακτικής θα άλλαζαν δραματικά τα πράγματα. Η διχοτόμηση της Κύπρου είχε αποφασιστεί πολύ πριν από το πραξικόπημα της χούντας και την εισβολή της Τουρκίας, στο Σταίητ Ντηπάρτμεντ από τον Χένρυ Κίσσινγκερ (τον αρχιτέκτονα της καταστροφής της Κύπρου), σε συνάντησή του με τον Ραούφ Ντενκτάς, στον οποίο είπε πως καλή λύση στο Κυπριακό θα ήταν η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Κι έχουν δημοσιευθεί τα σχετικά ντοκουμέντα. Πώς λοιπόν θα επιτυγχανόταν αυτό; Να βγεί ο Μακάριος από τη μέση και να επεμβεί η Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη...

Και μόνο το γεγονός ότι από τις επί δεκαετίες δικοινοτικές συνομιλίες πέρασαν όλοι οι Κύπριοι πολιτικοί, «απορριπτικοί» και «ενδοτικοί» και ουδείς κατάφερε να λύσει το Κυπριακό, αποδεικνύει πως τα νήματα τα κινούν άλλοι. Η Τουρκία κινείται ανενόχλητη, έχοντας τις πλάτες του αμερικανικο-βρετανικού, πρωτίστως,  παράγοντα. Με την ανοχή τους δημιούργησε τετελεσμένα επί του εδάφους, με την συνεχιζόμενη παρουσία κατοχικού στρατού και με την πολιτική του εποικισμού,  ώστε να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις για εκτρωματικές λύσεις βάσει του εθνικού ξεκαθαρίσματος και της παραβίασης θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

10. Οι τουρκοκύπριοι – μιλώ πάντα για τον απλό λαό κι όχι για τους ταγούς του ψευδοκράτους - πως βλέπουν τη πορεία του Κυπριακού Ζητήματος; Τι λένε και πως συμπεριφέρονται σε σας τους Κυπρίους;

 Όταν, το 2003, άνοιξαν τα οδοφράγματα και οι δύο κοινότητες μπόρεσαν να συναντηθούν, η κινδυνολογία του Ντενκτάς περί νέου αιματοκυλίσματος γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος. Ούτε μύτη δεν άνοιξε. Κι αυτό αποδεικνύει πως οι απλοί άνθρωποι ουδέποτε αισθάνονταν φυλετικό ή θρησκευτικό μίσος και πριν από την εισβολή ζούσαν αρμονικά σε μεικτά χωριά διάσπαρτοι σε όλη την Κύπρο. Βεβαίως και υπήρξαν οι δικοινοτικές συγκρούσεις του 1963, μετά την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων, κατευθυνόμενες από εθνικιστικές ηγεσίες και παρακρατικές ομάδες, που έριχναν νερό στον μύλο της Τουρκίας, όμως και πάλι απλοί άνθρωποι και των δύο κοινοτήτων αλληλοϋποστηρίχθηκαν, όπως έκαμαν και στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής. Δεν επιχειρώ να υπεραπλουστεύσω τα πράγματα, η μακρά προπαγάνδα, η απομόνωση των δύο κοινοτήτων, η διχοτομική πολιτική της Τουρκίας και η συνενοχή της Βρετανίας, δημιούργησαν ασφαλώς δυσπιστία και πολυπλοκότητες. Γεγονός πάντως είναι πως οι Τουρκοκύπριοι αισθάνονται – ίσως περισσότερο αυτοί – την βαρειά ανάσα της τουρκικής κατοχής και ασφυκτιούν από την παρουσία των εκατοντάδων χιλιάδων εποίκων. Είναι πεποίθησή μου πως, αν η Τουρκία εγκατέλειπε την Κύπρο και έλεγε «κάντε ό,τι θέλετε», η λύση θα βρισκόταν αμέσως. Αλλά, βλέπεις, ο Νταβούτογλου το διακηρύσσει κυνικά: Ακόμα κι ένας Τουρκοκύπριος να μην υπήρχε στο νησί, η Τουρκία δεν θα το εγκαταλείψει ποτέ γιατί έχει στρατηγικά συμφέροντα εκεί.

 

11. Αφού σας ευχαριστήσω για την υπομονή σας, αλλά και για την μεγάλη τιμή που μου κάνετε, θα κλείσω τη συζήτησή μας με ένα τελευταίο ερώτημα. Σπουδάσατε στην Αθήνα κι έχετε ταξιδέψει σε πολλά μέρη. Αν σας έλεγαν να εγκαταλείψετε την Κύπρο σε αυτή τη φάση της ζωής σας - λόγω της δουλειάς σας φυσικά - και να εγκατασταθείτε σε μια άλλη χώρα, θα το κάνατε ή θα παραμένατε στην Κύπρο;

Η Κύπρος είναι ο τόπος μου, η ζωή μου και τον αγαπώ, κι ας με πληγώνει βαθύτατα η διαίρεσή του και η έλλειψη προοπτικής για μία ανεκτή λύση, σε σημείο που κάποτε λέω, ας μεταναστεύσω. Στην ερώτησή σου, θα απαντήσω μ’ αυτό: Χαίρομαι όταν ταξιδεύω, γεμίζει η ψυχή μου ομορφιές, μα όταν το αεροπλάνο προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Λάρνακας και λίγο αργότερα ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου, λέω : επιτέλους στο σπίτι μου!

Μα αν χρειαστεί, αν η ζωή τα φέρει, προσαρμόζομαι εύκολα, δεν έχω εμμονές, «όπου γή και πατρίς». Όσο κι αν θα νοσταλγώ το φώς του νησιού μου...

 

Και να θυμάσαι πως η τιμή και η χαρά είναι δική μου γι’ αυτή την συνομιλία μας.

 

Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος

Πληροφορίες άρθρου:

3045 προβολές

Αρέσει σε 20 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

12/01/2016 | Η κυρά Πωλίνα, το δημιουργικό φαγητό, η παραπληροφόρηση... και η Θεσσαλονίκη.

11/01/2015 | To "Ροζ..." από τις Εκδόσεις "Δωδώνη."

20/10/2014 | Το κορίτσι απ’ τη Σαμψούντα

18/10/2014 | Περί προπαγάνδας...

15/10/2014 | Δημιουργική Γραφή για ενήλικες στη ΧΑΝΘ

18/06/2014 | 33o Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

01/11/2013 | Αλήθειες παράλληλες

03/09/2013 | Όσα ποτέ δεν είπαμε

01/04/2013 | ΓΛΥΚΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ

05/12/2012 | Το αεράκι και η καμινάδα

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε

1907 | 

Σε έκθεσή του ο Μητροπολίτης Μελενίκου Αιμηλιανός Δάγγουλας ανέφερε σχετικά με τις βιαιότητες του Βουλγαρικού κομιτάτου τον μήνα Δεκέμβριο 1907: «εγένετο καταδίωξις των ποιμένων Νάκη Κώστα Γιώτη και Στεργίου Κώστα Γιώτη εκ του ορθοδόξου χωρίου Ράμνας υπό 10μελούς βουλγαρικής συμμορίας και αρπαγή πεντήκοντα αιγών αυτών».

1924 | 

Μία πρωτόγνωρη ληστεία σημειώθηκε έξω από το χωριό Στρυμονικό, στον παλιό δρόμο Σερρών - Θεσσαλονίκης (65.5 χλμ.) και συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα με αποτέλεσμα να γίνει πρωτοσέλιδο στις περισσότερες εφημερίδες της εποχής. Τέσσερις ληστές σταμάτησαν πομπή από πέντε αυτοκίνητα και λήστεψαν τους επιβαίνοντες. Τη ληστεία διέπραξε ο λήσταρχος Ψάλτης ή Τζατζάς με βοηθούς του τον τριανταοκτάχρονο σαρακατσάνο Δημ. Μπορλή, τον πενηνταπεντάχρονο Σπ. Γκάτσιο ή Γιαννούλη από την Λοζάνη και τον Βασ. Μπούτο ή Μπότσαρο, που αμέσως μετά τη ληστεία, πρόλαβαν να περάσουν τα σύνορα και μπήκαν στο έδαφος της Σερβίας όμως εκεί συνελήφθησαν από τη Σερβική χωροφυλακή. Εκτός από τον Β. Μπούτο που κατόρθωσε να δραπετεύσει οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν σιδεροδέσμιοι στη Θεσσαλονίκη και κλείστηκαν στο διαβόητο κάτεργο της εποχής, τις φυλακές του Γεντί-Κουλέ.

1928 | 

Έκλεισε ο ποδοσφαιρικός κύκλος της χρονιάς με τη συνάντηση των ομάδων Ηρακλέους και Μικτής Πανσερραϊκού - Απόλλωνος, που βρήκε νικήτρια την ομάδα της Μικτής με 2 -1.

1932 | 

(Κυριακή) Στις 11 π.μ., δόθηκε συναυλία της ορχήστρας του Ωδείου της Δράμας, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπλενώβ.

1932 | 

Στο «Κρόνιον» προβάλλονταν η γαλλική «άδουσα και ομιλούσα» ταινία «Ο τραγουδιστής της Σεβίλης».

1935 | 

Άρχισε τις παραστάσεις του στο «Πάνθεον» ο «Οπερατικός θίασος» Μ. Καντιώτη - Μπέζου - Δώρας Βος. Οι παραστάσεις τελείωσαν στις 17 του μηνός.

1946 | 

Δόθηκε χοροεσπερίδα, στην αίθουσα του συσσιτίου της Φιλόπτωχης Αδελφότητας «Εμμέλεια», του ενταύθα εδρεύοντος αγγλικού στρατιωτικού τάγματος.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

82 πρόσωπα
3587 δημοσιευμένα άρθρα
226 ατάκες
33 videos
42 αρχεία ήχου
125147 προβολές από 1/12 έως 11/12
388046 προβολές τον προηγ. μήνα
338337 προβολές τον Οκτώβριο