Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Η εκδίκηση του κυρίου Φώτη

17/09/2015

Άρθρο του Αθανάσιου Μπόϊκου

 
Η οριστική,  όπως όλα δείχνουν, μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα αντίστασης και εναλλακτικής πρότασης απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό σε ενσωματωμένο οργανικό μέρος του συντελέστηκε ραγδαία. Μέλη, υποστηρικτές,  ψηφοφόροι ψάχνονται ακόμη να βρουν Τι, Πώς και Γιατί συνέβη.
 
Την άγρια απάντηση στο Τι συνέβη μας τη χορηγεί με δόσεις η καθημερινή ζωή. Δόσεις που θ’ αγριεύουν περισσότερο προϊόντος του χρόνου. Και τα χειρότερα έρχονται μετά τις εκλογές.
 
Το Πώς συνέβη είναι λίγο πολύ ανιχνεύσιμο. Σταδιακά μεθοδευμένη απαξίωση των θεσμικών οργάνων και λειτουργιών του κόμματος, μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικού τύπου κεντροαριστερό κόμμα στο πλαίσιο της αστικής συναίνεσης. Καλύτερη περί αυτού μαρτυρία από την απόφαση –αλήθεια, με ποιες διαδικασίες ελήφθη;-  του κου Τσίπρα να στραφεί από τον «κομματικό ΣΥΡΙΖΑ στον κοινωνικό» δεν υπάρχει. Έτσι ο «κομματικός ΣΥΡΙΖΑ», δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών, των στελεχών, των λειτουργούντων οργάνων και συλλογικών τους αποφάσεων (όσο αυτά υφίσταντο) εγκαταλείπεται, κατ’ επιταγήν των «θεσμών» (εγχώριων και ξένων), για να περάσουμε σε καθεστώς σχέσης ηγέτη – μαζών. Μια σχέση αδιαμεσολάβητη εντός της οποίας ισχύει το «ούτος έφα» της αδιαφιλονίκητης αυθεντίας του ηγέτη, τα δε όποια κομματικά όργανα εξακολουθούν να υπάρχουν χρησιμεύουν απλώς για την εκ των υστέρων επικύρωση προειλημμένων  αποφάσεων ενός στενού ηγετικού κύκλου, που μόνο αυτός κατέχει την υψηλή τεχνογνωσία να συνδιαλέγεται με τους (ευρωπαϊκούς) «θεσμούς» μιλώντας στη γλώσσα τους.
 
Στο ερώτημα Γιατί συνέβη η μετάλλαξη αυτή δίνονται απαντήσεις που εκτείνονται σε ευρύτατο φάσμα, καταμαρτυρώντας στο ΣΥΡΙΖΑ (στην ηγεσία του) από αφέλεια και άγνοια της πραγματικότητας μέχρι μεθόδευση και … «προδοσία»!

Δε θα καταπιαστώ με το ερώτημα αυτό για δύο λόγους. Πρώτο (και παρόλο που η όποια απάντηση  μπορεί να μας προμηθεύσει την εμπειρία για το τι πρέπει να αποφεύγουμε στο μέλλον), επειδή κάθε απάντηση στο συγκεκριμένο  ερώτημα γεννά άλλα ερωτήματα και δημιουργεί την ανάγκη διευκρινίσεων, οπότε ξεφεύγουμε κατά πολύ από το πλαίσιο ενός απλού καθημερινού δημοσιεύματος. Η κατάδειξη των λόγων και αιτιών της μεταστροφής του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να περιμένει. Οι απαντήσεις εξάλλου προκύπτουν ως αποτέλεσμα συνεξέτασης όλων των στοιχείων και δεδομένων, τα οποία ίσως και να μην είναι διαθέσιμα αυτή τη στιγμή. Δεύτερο –και κατά τη γνώμη μου κυριότερο- επειδή το ζήτημα σήμερα για τη ριζοσπαστική αριστερά (των κινημάτων, των αντιστάσεων, των κοινωνικών παρεμβάσεων) αφορά πρωτίστως στο πώς θα συνεχίσει οργανωμένα τον αγώνα της για την αποτροπή του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού εφιάλτη, οι περιορισμένες σπασμωδικές κινήσεις του οποίου για διατήρηση και  αύξηση της κερδοφορίας του ισοδυναμούν με ακήρυχτο νέο παγκόσμιο πόλεμο (πολεμικές συρράξεις σε πολλά σημεία του πλανήτη, τεράστια  προσφυγικά κύματα, φτωχοποίηση-περιθωριοποίηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων κ.ά.).  Σε αυτό πρέπει να εστιάσουμε και να επικεντρωθούμε.
 
Η δημοκρατία βλάπτει σοβαρά τον καπιταλισμό.
 Ας την καταργήσουμε, λοιπόν!
Αποτέλεσμα της συριζικής μετάλλαξης είναι ότι ένα σημαντικό μέρος του διαχώρισε τη θέση του σχηματίζοντας τη Λαϊκή Ενότητα. Η ΛΑΕ συνεχίζει, υποθέτω, να πιστεύει στον αγώνα για την υλοποίηση των συνεδριακών αποφάσεων και των προγραμματικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν έφυγε η ΛΑΕ από το ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ από τον εαυτό του. Και δεν είναι εύκολο να αντικρουστεί αυτή η διαπίστωση.

Θεωρώ, ωστόσο, ότι και η ΛΑΕ εξακολουθεί να παραμένει σε κάποιες γενικόλογες διακηρύξεις για συνέχιση του αντιμνημονιακού αγώνα και ρήξη. Διότι το κρίσιμο στην περίπτωση είναι όχι τόσο ή μόνο να διαβεβαιώνεις το «λαό» πως εσύ είσαι ο σταθερός που δεν πρόκειται να υποχωρήσει και να συμβιβαστεί, «όπως έκαναν οι άλλοι», αλλά πώς οργανώνεις λαϊκές αντιστάσεις σε κάθε κοινωνικό επίπεδο. Από αυτό της γειτονιάς και της πόλης μέχρι αυτό της χώρας.

Εκκινώντας από τη βασική, κατά τη γνώμη μου, διαπίστωση ότι ο πραγματικός θρίαμβος του καπιταλισμού επί των κοινωνιών (κοινωνικών- δημοκρατικών θεσμών) και των ανθρώπινων συνειδήσεων έγκειται στο ότι διαλύοντας οτιδήποτε θεωρούνταν επί δεκαετίες «κεκτημένο απαράγραπτο δικαίωμα», υποβιβάζει τις κοινωνίες σε μηχανικά αθροίσματα ατόμων. Όντων, δηλαδή, χωρίς μνήμη/ιστορία, τα οποία (αυτο)περικλείονται στον πυρηνικό εαυτό τους, στη στενά εγωιστική τους ύπαρξη και επιδίδονται, διαγκωνιζόμενα μεταξύ τους, σε μια αγχωτική πάλη για την επιβίωση. Παράγεται κατ’ αυτόν τον τρόπο η αίσθηση ενός γενικευμένα εχθρικού περιβάλλοντος, όπου καθένας παλεύει για τον εαυτό του κι όσο αντέξει. Όπως οι μονομάχοι στις ρωμαϊκές αρένες. Και η αίσθηση αυτή δεν αποτελεί «προνόμιο» μόνο των κατώτερων κοινωνικά τάξεων, αλλά και των καλοστεκούμενων μέχρι προσφάτως μικροαστικών/μεσοαστικών στρωμάτων, αν και σε άλλο επίπεδο. Τα στρώματα αυτά βλέποντας να θρυμματίζεται εν ριπή οφθαλμού η βεβαιότητα της απρόσκοπτης διαχρονικά -έτσι πίστευαν- σχέσης τους με τον εγωιστικού τύπου καταναλωτισμό και όντας εθισμένα σ’ αυτή τη ντρόγκα, αρχίζουν να υποφέρουν από σύνδρομα στέρησης. Καθένας μόνος του βιώνει οδυνηρά και με απόγνωση την αρρώστια και την αδυναμία του.

Υπό τέτοιες συνθήκες οι άνθρωποι (απομονωμένα, περίκλειστα στον εγωιστικό τους πυρήνα άτομα, περιδεή και πνευματικώς παραλυμένα) μετατρέπονται σε πλήρως διαχειρίσιμα στοιχεία του λόγου της εξουσίας. Συνιστούν σάρκινα αντικείμενα επί των οποίων χτίζονται οι στατιστικές της καπιταλιστικής κερδοφορίας και των διακυμάνσεων των δεικτών στα χρηματιστήρια του κόσμου
Το θεμελιώδες, λοιπόν, για την αριστερά ζήτημα είναι πώς θα δώσει δυνατότητα, πώς θ’ ανοίξει δρόμους και μονοπάτια στα «άρρωστα» και αδύναμα αυτά άτομα (σε όλους και όλες εμάς, δηλαδή …  να μην παρεξηγιόμαστε) να γίνουν κοινωνικά – πολιτικά όντα. Πώς, σε πρώτη φάση, θα φτάσουν σε σημείο, μέσω της οργάνωσης – αυτοοργάνωσής τους, να ξεπεράσουν τον παραλυτικό τρόμο της κοινωνικής ερημίας, το αποτρεπτικό για κάθε άλλη μέριμνα άγχος από την πάλη για καθημερινή επιβίωση. Πώς, στη συνέχεια, θα σηκώσουν το βλέμμα ψηλά, πώς θα βρουν τη συλλογική δύναμη –ως ελεύθερα πνεύματα και προσωπικότητες και όχι απλώς σαν «λαϊκές μάζες» - να αντιμετωπίσουν όλους εκείνους τους θεούς, ή δαίμονες, αν προτιμάτε, που επιβεβαιώνουν τη θεϊκότητα (ή δαιμονικότητά ) τους μέσω της εκμηδένισης του ανθρώπινου/κοινωνικού προσώπου και της απενεργοποίησης/διάλυσης κάθε δημοκρατικού θεσμού.
 
 
Άλλο σφαγή και άλλο θυσία

Μέσα από τέτοιες ανοιχτές – ζωντανές δημοκρατικές διαδικασίες θα απαντηθούν και ζητήματα που τώρα φαντάζουν ταμπού στα μάτια και στο μυαλό πολλών από εμάς (π.χ. ρήξη με την Ε.Ε., ευρώ ή εθνικό νόμισμα, (ανα)γέννηση συλλογικών/αυτοδιαχειζόμενων παραγωγικών μορφών, αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί κ. ά.). Διότι ποτέ κανένας αγώνας, κανένα ξόδεμα δυνάμεων δεν αναφέρεται με αφηρημένο τρόπο στον εαυτό του. Σχετίζεται πάντα με το κοινωνικό νόημα που του έχουμε προσδώσει και τη συνειδητή απόφαση για υπεράσπιση αυτού που έχουμε χτίσει ή παλεύουμε να χτίσουμε. Το ίδιο φαινομενικά γεγονός αποκτά εντελώς διαφορετική, ακόμα και συγκρουσιακά αντίθετη δυναμική, αναλόγως των όρων και των πλαισίων μέσα στα οποία εντάσσεται, λειτουργεί και παράγει αποτελέσματα.  Άλλο, για παράδειγμα, είναι να σε διώχνουν από την Ευρωζώνη (Grexit), ενώ εσύ ομνύεις στο όνομά της -«άσε με, άσε με, εσύ να φταις κι εγώ συγγνώμη να ζητάω … άσε με, άσε με, να σ’ αγαπάω», που λέει και το λαϊκό  τραγούδι-  και άλλο να αποχωρείς σχεδιασμένα και, κυρίως, με τους πολίτες απολύτως ενήμερους για τις όποιες συνέπειες αλλά αποφασισμένους και οργανωμένους να τις υποστούν, για να προασπίσουν ζωή, αξιοπρέπεια και δημοκρατία.
 Όταν όμως ο άνθρωπος/άτομο είναι καθηλωμένος και εξουθενωμένος από το κυνήγι της καθημερινής επιβίωσης, όταν η αξιοπρέπεια θυμίζει κάτι σαν τσιχλόφουσκα και όταν η δημοκρατία έχει καταντήσει σάπιο ξόανο και εμμονική τυπολατρία, ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται αλλού, μάλιστα δε από μη εκλεγμένα και ανέλεγκτα όργανα,  τότε κανείς δε βλέπει κάποιο ιδιαίτερο λόγο να αγωνιστεί, αν ο αγώνας δεν εμπεριέχει ως βασικό αίτημα  την (επανα)σύστασή τους. Οπότε, καθόμαστε στ’ αυγά μας, γιατί αν (εξ)εγερθούμε, οι θεοί (της Ε.Ε.) και οι αγορές θα μας καταποντίσουν ακόμα πιο βαθιά στα τάρταρα! Κάπως έτσι αιτιολόγησε και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τη μεταστροφή και συμμόρφωσή της «προς τας υποδείξεις».
 
Η εντολή
Στις 5 Ιουλίου 2015, οι «λαϊκές μάζες» σηκώθηκαν λίγο πιο πάνω από την κατάστασή τους. Βρέθηκαν ένα βήμα πιο μπροστά από τους κυβερνώντες. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι αυτό συνέβη εν μέσω εκβιασμών, απειλών εκ μέρους των ευρωπαϊκών «θεσμών» και με τις τράπεζες κλειστές, τότε η λαϊκή αυτή πολιτική πράξη προσλαμβάνει ιδιαίτερη εγερσιακή χροιά.  Άναψε μια σπίθα ανάτασης, δίνοντας «εντολή» στην «ηγεσία της χώρας» να ενεργήσει «τα δέοντα». Με αυτή τη σπίθα να ανάψει φλόγα και φωτιά. Μα αυτό δε συνέβη. Απεναντίας, είδαμε τους χαμένους(;) του ΝΑΙ να επιβάλλουν τους όρους του παιχνιδιού και τη θέλησή τους. Και το εκπληκτικότερο, ως επίσημοι προσκεκλημένοι και προνομιούχοι εταίροι των κερδισμένων(;) του ΟΧΙ!
 
Σύντροφοι/συντρόφισσες (πλησίον και μακράν)
Όχι, δεν είναι ο άνθρωπος ένα μικροσκοπικό πραγματάκι κλεισμένο σε φυσαλίδες φόβου, που τις παρασέρνει εδώ κι εκεί η ανε(αι)μική  διαλεκτική των τεχνικών της εξουσίας. Νομίζω πως αξίζουμε κάτι παραπάνω. Ή, μήπως, όχι;
                                                                             
*Ο κύριος Φώτης του τίτλου είναι ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος άκουγε τα εξ  
  αμάξης τόσα χρόνια από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα βαδίζουν στα χνάρια του,
  θωρακισμένα με εκλεπτισμένες δικαιολογίες και σοφιστικέ «επιχειρήματα»· ίδια
  κι απαράλλαχτα με αυτά του πρωτοπόρου κου Φώτη!
  «Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον»!

Αθανάσιος Μπόϊκος

Πληροφορίες άρθρου:

1887 προβολές

Αρέσει σε 1 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

16/05/2017 | Μετρώντας τις μέρες μας

16/05/2017 | Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

23/03/2017 | Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

02/02/2017 | Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

01/02/2017 | Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

26/01/2017 | Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

13/01/2017 | Εύκολη προφητεία

29/12/2016 | ΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

19/12/2016 | Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

14/12/2016 | Αδιόρθωτοι