Στο σεντούκι της ψυχής μου" - Ευθυμία Αθανασιάδου

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στο σεντούκι της ψυχής μου». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό;
Το σεντούκι είναι ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη που έχει ο άνθρωπος.Μέσα από την ιστορία της Αρετής μεταφερόμαστε στην μεταπολεμική περίοδο της Ελλάδος και συγκεκριμένα τη Μακεδονία και τη Θράκη.Μαζί της ταξιδεύουμε στην Ξάνθη ,βιώνουμε τη φτώχεια όπου μεγάλωσε,ζεσταινόμαστε μεσα σε μια καλύβα με ένα μαγκάλι και βλέπουμε τον αποχωρισμό στην πιο τρυφερή ηλικία από τη μάνα της.Μεταφερόμαστε στην Καβάλα στην αναζήτηση των μοναδικών εν ζωή συγγενών της περιφερόμενοι στις λασπωμένες γειτονιές της παλιάς πόλης.Εκεί βλέπουμε να τη χτυπάει και πάλι η μοίρα αφήνοντάς της ανεξήτηλα σημάδια τα οποία και θα καθορίσουν το μέλλον της.Κυνηγημένη φευγεί για την πόλη των Σερρών όπου θα δουλέψει στα Καπνομάγαζα.Εκεί η ζωή της δείχνει επιτελους το καλό της πρόσωπο και της στελνει φύλακες άγγελους που θα τη προστατεύουν μέχρι τέλους.Από κεί και πέρα το ταξίδι της Αρετής, μας φτάνει ως τα αστέρια ,αφού η μοίρα της χαρίζει όλα αυτά που της στέρησε τόσοα χρόνια.

Ο κεντρικός σας χαρακτήρας, η Αρετή, έχει δικά σας χαρακτηριστικά; Μοιάζετε;

Η Αρετή στο βιβλίο περπατάει –και οχι τυχαία-σε μονοπάτια που έχω περπατήσει κι εγω ως παιδί.Αρχικά μέσα από την πορεία της περιγράφω γειτονιές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,μυρωδιές που έχω από τότε και γεύσεις που μένουν ακόμη και τώρα στα χείλη μου.Από χαρακτηριστικά,το γεγονός πως αγαπάει το διάβασμα και δεν τα παρατάει ακόμη και στα πιο δύσκολα ,είναι και χαρακτηριστικό δικό μου,αφού κι εγω ως παιδί συνδίαζα σχολείο και εργασία.Από κει και πέρα τον χαρακτήρα της Αρετής τον έχτισα πιο ανθεκτικό και καλοσυνάτο από ότι συνηθίζει άνθρωπος να έχει,οχι πως δεν υπάρχουν,αλλά βέβαια σπανίζουν και ειδικά στη σημερινη εποχή.Αυτό το έκανα για να τονίσω πως όποιος πορεύετε στη ζωή του με αρετή ,πείσμα και καλοσύνη η ζωή του ανταποδίδει το καλύτερο χαμόγελό της.

Τι ξεχωρίζετε στο βιβλίο αυτό σε σχέση με τα άλλα που έχετε κυκλοφορήσει; Και ποιο από όλα είναι αυτό που θα λέγατε αγαπημένο σας αν έπρεπε να επιλέξετε;


Το κάθε βιβλίο που γράφω προσπαθώ να είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.Σαφώς όμως όλα έχουν την προσωπικότητα του συγγραφέα μέσα,έτσι ώστε να αφήνουν το στίγμα τους στη λογοτεχνία.Το σεντούκι ξεχωρίζει από τα δύο προηγούμενα αφ’ενος από το χρόνο που εξελίσσεται και αφ’ετέρου από την ίδια την ιστορία του βιβλίου η οποία δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα.Όσον αφορά το πιο αγαπημένο μου,θα πω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσα κάποιο,γιατι όσο κλισέ κι αν ακουστεί,όλα είναι παιδιά μου,όλα έχουν κάτι από την ψυχή μου μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Γράφετε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας;

Η έμπνευση έρχεται από οπουδήποτε.Από μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος,από μια προσωπική μου εμπειρία,από μια ταινία,ακόμα και από ένα στίχο ενός τραγουδιού η μια μελωδία που θα με αγγίξει...Συνηθίζω να γράφω πολύ νωρίς το πρωί ,όπου όλα γύρω μου είναι ήρεμα.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της γραφής και του βιβλίου;

Θα συμβούλευα τον νεα συγγραφέα αυτό που θα συμβούλευα οποιοδήποτε νέο σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα.Να αγαπάει αυτό που κάνει,να έχει μεράκι για αυτό και να προσπαθεί να αφήσει κάτι αξιόλογο πίσω του.Μόνο έτσι θεωρώ πως κάποιος είναι επιτυχημένος σε ότι επιλέγει να κάνει.

Ετοιμάζετε κάτι νέο αυτή την περίοδο;

Έχω ήδη ετοιμάσει το τέταρτο βιβλίο και βρίσκεται στον εκδοτικό μου οίκο αναμένοντας για εκτύπωση.Αυτό το διάστημα γράφω επίσης τη συνέχεια του πρώτου μου βιβλίου, «Για όσα δεν μιλήσαμε ποτέ»..

Βιβλίο | της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Συνάντηση συμμαθητών μετά από 50 χρόνια

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Ιστορία και Κομμουνισμός

της Δήμητρας Σαμαρά

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι, σύννεφο έβαλαν γιορντάνι….

της Δήμητρας Σαμαρά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μετρώντας τις μέρες μας

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το θέατρο στους μαθητές

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Προκλητή ζήτηση υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα και προτάσεις αντιμετώπισης της – Περικοπές στην πρωτοβάθμια υγεία ή εξοικονόμηση πόρων;

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δάσος και ενέργεια και Γιατί λύματα;

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους και βιωσιμότητα της χώρας

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

της Unesco Σερρών

Περί ευρωζώνης, εθνικών νομισμάτων και άλλων τινών

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

της Unesco Σερρών

Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Υγροβιότοποι, για μείωση του κινδύνου των καταστροφών

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Στιγμές της πόλης

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Στερητικό σύνδρομο εξουσίας

του Παναγιώτη Κοτρώνη

«Το τάγμα που τραγουδάει…»

της Δήμητρας Σαμαρά

Εύκολη προφητεία

του Αθανάσιου Μπόϊκου

΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αδιόρθωτοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

του Αθανάσιου Μπόϊκου

ΤΑΡ, «νεοοθωμανισμός» και εθνικό συμφέρον

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας»

17/11/2015

Άρθρο του Αθανάσιου Μπόϊκου

 
Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς;

«Όταν η τύχη θέλει να σε βοηθήσει να πετύχεις, σου στέλνει εχθρούς και
συγχρόνως σε βοηθά να τους νικήσεις. Όταν η τύχη δε σου στέλνει
εχθρούς, τότε θα πρέπει να τους επινοήσεις ώστε, νικώντας τους, να
αυξήσεις το μεγαλείο σου»
Νικολό Μακιαβέλλι - «Ο ηγεμόνας»

Αυτή τη συμβουλή, μεταξύ πολλών άλλων, έδινε στα 1513 ο Μακιαβέλλι στον 21χρονο επίδοξο ηγέτη Λορέντζο Β΄των Μεδίκων. Αν σου τελειώσουν οι εχθροί, φρόντισε να «γεννήσεις» νέους, του χεριού σου προφανώς, νίκησέ τους ύστερα και αύξησε το μεγαλείο σου. Απλούστατος κανόνας διαχείρισης της εξουσίας!

Δεν είναι ώρα απαριθμήσουμε τα χαρακτηριστικά και τις ποιότητες που συνιστούσαν το κατά Μακιαβέλλι μεγαλείο των ηγεμόνων του τότε. Είναι ώρα να καταδείξουμε -για μια ακόμη φορά, μιας και η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν μακάβρια πολύνεκρη, και αυτή τη φορά, φάρσα- τα χαρακτηριστικά και τις ποιότητες του «μεγαλείου» των ηγεμόνων του σήμερα: των καπιταλιστών, των τραπεζιτών, του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και όλων όσων είτε από πεποίθηση είτε από καταναγκασμό ή ατομικό συμφέρον θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία των πρώτων.

Μιλάμε με αφορμή την επίθεση του λεγόμενου ισλαμικού κράτους στο κέντρο του Παρισιού. Πολλοί θεωρούν την επίθεση αυτή ως το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001. Και δεν έχουν άδικο. Οφείλουμε ωστόσο να προσδιορίσουμε σε τι ακριβώς συνίσταται η αλήθεια αυτής της θεώρησης.
Θα ξεκινήσουμε με ένα «αξίωμα», σύμφωνα με το Μαρξ, για τη φύση του κεφαλαίου. Λέει ο κος Κάρολος στο «Κεφάλαιο»:

«Το κεφάλαιο τρομάζει όταν έλθει αντιμέτωπο με την ανυπαρξία κερδών, όπως ακριβώς τρομάζει η Φύση μπροστά στο κενό. Με την προοπτική κάποιων κερδών ξυπνάει από το λήθαργό του, με κέρδος 20% ζωντανεύει, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% λιώνει κάτω από το πόδι του όλους τους ανθρώπινους νόμους και με 300% δεν υπάρχει εγκληματική ενέργεια που να μην ρισκάρει – ακόμη και με τον κίνδυνο να οδηγηθεί στην γκιλοτίνα.»

Και μόνο αυτή η παρατήρηση, που για το Μαρξ αποτέλεσε συμπέρασμα πολυετών ερευνών και μελέτης, έχει δε έκτοτε επαληθευτεί στο έπακρο πολλάκις και ποικιλοτρόπως, θα ήταν αρκετή, ως ερμηνευτική βάση, να μας προσανατολίσει στο πλαίσιο του αποκαλούμενου «πολέμου κατά της διεθνούς τρομοκρατίας» (των ισλαμιστών αυτή τη φορά). Όχι μόνο, ή απλώς για να καταλήξουμε σε μια λογική και «αντικειμενική» -έστω αληθοφανή- εξήγηση του «φαινομένου» αλλά, κυρίως, για να επιλέξουμε μεριά και στρατόπεδο. Διότι όταν ο πόλεμος μαίνεται με πολλά μέτωπα σε όλον τον πλανήτη, κανείς δεν έχει την πολυτέλεια να μένει ουδέτερος από τη θέση του παρατηρητή. Και ούτε μπορεί να μείνει ουδέτερος. Όσοι το πιστεύουν, γρήγορα καταλήγουν και αλέθονται στα σαγόνια της (δια)κρατικής τρομολαγνείας, έτοιμοι να αποδεχτούν και να καθαγιάσουν μαζικές διώξεις και σφαγές, εν ονόματι της «σωτηρίας και της ασφάλειας της χώρας» ή, στην περίπτωσή μας, «της Ευρώπης». Αυτοί οι διάφοροι «φιλήσυχοι» και οι «μακριά από τα κόμματα και την πολιτική» τύποι συνιστούν το δεκτικότερο ακροατήριο των κηρυγμάτων της «νόμιμης» εκτεταμένης βίας του (αστικού) κράτους, τους πιο πειθήνιους και αποτελεσματικότερους φορείς της διαδικασίας στρατιωτικοποίησης/φασιστικοποίησης της κοινωνίας (κατάλυση ατομικών-συλλογικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, αναίρεση των όποιων δημοκρατικών θεσμών έχουν απομείνει, στοχοποίηση της διαφορετικότητας, εγκαθίδρυση ομοιόμορφης/μονοδιάστατης σκέψης και συμπεριφοράς).
Οφείλουμε, λοιπόν, τώρα περισσότερο από ποτέ, να πάρουμε θέση. Να απαντήσουμε σε ερωτήματα. Να αναγνωρίσουμε και να ονομάσουμε τον αντίπαλο• τόσο ως προς τα πρωτογενή χαρακτηριστικά του όσο και ως προς τα δευτερογενή ή παράγωγα, με ανεξέλεγκτες, πολλές φορές, συνέπειες και απολήξεις.

Θα παρατηρήσει κανείς. Μα δεν υπάρχει φανατισμός, μίσος και βία στον κόσμο του Ισλάμ εναντίον της Δύσης (ή των Χριστιανών); Φυσικά και υπάρχει, μάλιστα δε βία, οργή και μίσος που οδηγεί σε επιθέσεις αυτοκτονίας, όπως αυτή του Παρισιού. Κανένας όμως δε γεννιέται με μαχαίρια και όπλα έτοιμος να σφάξει κόσμο. Ή, τουλάχιστον, αυτό δεν αποτελεί κάποιο σκοτεινό «προνόμιο» του ισλαμικού κόσμου περισσότερο από όσο του δυτικού/χριστιανικού, βουδιστικού ή οποιουδήποτε άλλου (εθνικού ή θρησκευτικού) κόσμου. Αν μάλιστα θέλουμε να συζητήσουμε με όρους θρησκευτικού προσανατολισμού, ο λεγόμενος χριστιανικός(δυτικός) κόσμος έχει να επιδείξει ιστορικά «κατορθώματα» κατά πολύ χειρότερα του σημερινού ισλαμικού φανατισμού.
Δε χρειάζεται, νομίζω, να αναλύσουμε τα αίτια που οδηγούν κοινωνικές ομάδες (μικρές ή μεγάλες), τάξεις ή και ολόκληρους λαούς σε πράξεις τυφλής ή υπολογισμένης και υποκινούμενης βίας εναντίον άλλων ομάδων, τάξεων ή λαών. Για να περιοριστούμε στην περίπτωση της «ισλαμικής τρομοκρατίας», απαριθμούμε κάποιους λόγους που «δικαιολογούν», κοινωνιολογικά μιλώντας, πράξεις σαν και αυτή της επίθεσης στο Παρίσι.

• Παρελθόν μακραίωνης αποικιοκρατικής περιόδου (καταπίεση λαών Αφρικής και Ασίας, λεηλασία των χωρών τους, εξαθλίωση κοινωνιών, αποθηρίωση ηθών).
• Συνέχιση, με καλυμμένο προσχηματικό τρόπο, της αποικιοκρατίας ακόμη και μετά την ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» των κρατών που ιδρύθηκαν στις περιοχές αυτές μετά την (τυπική) κατάργηση της αποικιοκρατίας.
• Κοινωνικός αποκλεισμός/περιθωριοποίηση πληθυσμών ισλαμικής πίστης που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες, φαινόμενα ρατσισμού – δαιμονοποίησής τους.
• Απροκάλυπτες ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις εναντίον χωρών που «βαφτίστηκαν» από Αμερικανούς και Ευρωπαίους (ΕΕ) «άντρα και φυτώρια τρομοκρατίας», με ανυπολόγιστες καταστροφές και με αριθμούς νεκρών πολύ μεγαλύτερους από αυτούς των μέχρι τώρα τρομοκρατικών επιθέσεων συνολικά.
(Να θεωρήσουμε, μήπως, συμπωματικό και τυχαίο το γεγονός ότι στο υπέδαφος των χωρών αυτών υπάρχει πετρέλαιο;)

Για να υπηρετηθεί ο υπέρτατος καπιταλιστικός στόχος της μεγιστοποίησης των κερδών, το κεφάλαιο δε διστάζει μπροστά σε τίποτε. Και αφού μια από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως βιομηχανίες διαχρονικά είναι η πολεμική, πρέπει να διοχετευτούν τα εμπορεύματα στην αγορά. Πρέπει να αγοράζονται. Για να αγοράζονται συνεχώς, πρέπει και να καταναλώνονται. Και ξέρουμε πώς καταναλώνονται τα όπλα.

Ένας από τους καλύτερους πελάτες της πολεμικής βιομηχανίας της δύσης ήταν (και είναι;) οι διάφορες εγκληματικές ομάδες «αντιφρονούντων» στα καθεστώτα του «τόξου της ισλαμικής τρομοκρατίας» (Λιβύη, Ιράκ, Ιράν, Αφγανιστάν κ.ά.). Αμερικανοί-Ισραηλινοί κυρίως αλλά και Ευρωπαίοι (ΕΕ) όπλιζαν, και συνεχίζουν να οπλίζουν, το χέρι που θα έφερνε, ΔΗΘΕΝ, τη δημοκρατία στις χώρες αυτές. Μα όχι μόνο δημοκρατία δεν ήρθε –αυτό εξάλλου ήταν μια φτηνή δικαιολογία για να δικαιολογηθούν οι εισβολές στις χώρες αυτές και η διάλυσή τους- αλλά το χέρι αυτό στρέφεται τώρα σαν «τιμωρός-εκδικητής» των καταπιεσμένων εναντίον των δυτικών καταπιεστών. Και πείθει, και στρατολογεί συνεχώς νέους και νέες καμικάζι του «κάτω κόσμου η σαύρα». Όχι επειδή διαθέτει το χάρισμα του λόγου και της πειθούς –δεν χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσει- αλλά επειδή εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια ψυχές γεύονται καθημερινά τον τρόμο, το θάνατο και την προσφυγιά λόγω των «έξυπνων» δυτικών όπλων (Αμερικανών, Ισραηλινών και Ευρωπαίων-ΕΕ) και της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Αυτά είναι που «επιχειρηματολογούν» για λογαριασμό της και εξωθούν ανθρώπους σε πράξεις τρομοκρατίας. Όταν ο χάρος κάνει δουλειές με το κεφάλι σου, δεν είναι δα και δύσκολο να στρατολογηθείς στη δούλεψή του. Χώρια που λένε πως είναι και καλοπληρωτής. Κολλάει κι ένσημα. Για ν’ απολαμβάνουν οι πιστοί/μάρτυρες αιώνια μεταθανάτια δόξα.

Συνοψίζοντας. Καλό το «είμαστε όλοι Γάλλοι», οι γαλλικές σημαίες και το άναμμα κεριών και λαμπάδων –λειτουργεί άριστα και σαν τηλεοπτικό θέαμα- καλύτερο όμως και πιο αληθινό το «είμαστε όλοι θύματα του καπιταλισμού». Μήτρα, πηγή και αίτιο της κλιμακούμενης βίας παγκοσμίως είναι το παγκόσμιο καπιταλιστικό ιμπέριουμ. Αποχαλινωμένες καπιταλιστικές δυνάμεις σε λυσσαλέο μεταξύ τους ανταγωνισμό που, για την αύξηση της κερδοφορίας τους, είναι έτοιμες να «λιώσουν κάτω από το πόδι τους όλους τους ανθρώπινους νόμους και δεν υπάρχει εγκληματική ενέργεια που να μην ρισκάρουν». Πολύ δε περισσότερο όταν δε διατρέχουν κανένα κίνδυνο να οδηγηθούν στην γκιλοτίνα, μιας και το σύστημα που έχουν επιβάλει όχι μόνο (δι)ορίζει τους δικαστές αλλά και φτιάχνει νόμους και συντάγματα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της ακόρεστης δίψας του για κέρδος. Αν, λοιπόν, ο γαλλικός λαός επιθυμεί πραγματικά την ειρήνη –ας υποθέσουμε προς στιγμή πώς υπάρχει αυτή η δυνατότητα, με τον καπιταλισμό σε βαθιά γενικευμένη κρίση κερδοφορίας- ας ζητήσει λογαριασμό από τον κο Ολάντ πρωτίστως: Γιατί τα γαλλικά στρατεύματα και αεροπλάνα χτυπούν τη Συρία;
Να κλείσουμε, μήπως, τα μάτια στο γεγονός αυτό και να επικεντρωθούμε μόνο στους φανατικούς «ισλαμιστές τρομοκράτες»; Αυτό μας υπαγορεύει ο ορθός λόγος, η κριτική (όχι κρατική) σκέψη και η παράδοση του διαφωτισμού;
Αν αποδεχτούμε αυτή τη λογική, τότε η Πόλη των Φώτων παύει να είναι και τόσο φωτεινή. Και αυτό όχι μόνο ή τόσο εξαιτίας της «ισλαμικής τρομοκρατίας».

Θα μπορούσαμε να πούμε και πολλά άλλα, όπως, για παράδειγμα, ότι με την τακτική της «επινόησης» του εχθρού δεν εξυπηρετείς μόνο την παγκόσμια αγορά όπλων, αλλά καταστρέφοντας χώρες, ανοίγεις δρόμους για τις μπίζνες της «ανοικοδόμησης», που ακολουθούν τη μπίζνα της ισοπέδωσης, ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο απασχολείς τις μάζες με τρομολαγνικά θεάματα, ενσταλάζοντας συνάμα φόβο στις ψυχές τους, έτσι ώστε να τις καταστήσεις ευεπίφορες σε «τελικές» λύσεις φασιστικού/ναζιστικού τύπου κ.ά.
Μπορούμε ακόμη –και δικαιούμαστε, νομίζω- να αναρωτηθούμε «πού είναι και τι κάνει η (ευρωπαϊκή) αριστερά» και άλλα παρεμφερή. Δε χωράνε όμως όλα σε τούτο το γραπτό. Να παρατηρήσουμε μόνο, κλείνοντας, ότι μεγάλα τμήματα της ευρωπαϊκής αριστεράς (με ή χωρίς εισαγωγικά) πληρώνουν ακόμη δόσεις και εξαργυρώνουν γραμμάτια για το καλοταϊσμένο μέχρι πρόσφατα σαρκίο τους (η εκμετάλλευση και απομύζηση του πλούτου των χωρών του τρίτου κόσμου άφηνε περιθώρια αύξησης του εργατικού μισθού στις αναπτυγμένες χώρες της δύσης), ενώ η καθ’ ημάς αριστερά είναι απασχολημένη με τη διακυβέρνηση της χώρας, στο πλαίσιο της οποίας εξακολουθεί να παραχωρεί βάσεις για βομβαρδισμούς σε αραβικές χώρες. Μεγαλεία, δηλαδή!

Ηθικόν δίδαγμα (προς το παρόν):
Έμαθα να φοβάμαι τον τσοπάνη περισσότερο παρά το λύκο. Αυτά είπε το σοφό πρόβατο.

Αθανάσιος Μπόϊκος

Πληροφορίες άρθρου:

2200 προβολές

Αρέσει σε 1 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

16/05/2017 | Μετρώντας τις μέρες μας

16/05/2017 | Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

23/03/2017 | Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

02/02/2017 | Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

01/02/2017 | Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

26/01/2017 | Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

13/01/2017 | Εύκολη προφητεία

29/12/2016 | ΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

19/12/2016 | Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

14/12/2016 | Αδιόρθωτοι

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε

1901 | 

Ο Ιωακείμ Φορόπουλος (1875 - 1909) καταγόμενος εκ Χίου εκλέχθηκε Μητροπολίτης Μελενίκου και Σιδηροκάστρου λόγω μεταθέως του μητροπολίτη Λεοντίου. Στη θέση αυτή θα παραμείνει μέχρι τον Οκτώβριο του 1903.

1908 | 

Σε έκθεση του ο Μητροπολίτης Μελενίκου Αιμηλιανός Δάγγουλας αναφορικά με τις βιαιότητες του Βουλγαρικού κομιτάτου τον μήνα Φεβρουάριο 1908 ανέφερε: «Συμμορία βουλγαρική, υπό αγνώστου αριθμού κακούργων συγκειμένη, επετέθη εναντίον του σχισματικού χωρίου Βρέζνιτσα, της περειφερείας Πετρίτσης και εφόνευσε δύο σχισματικούς, επειδή ούτοι ανήκον εις την αντίθετον μερίδα και, παρ' όλας τας προτροπάς, δεν επείθοντο ίνα συμμορφωθώσι προς τας ιδέας αυτών».

1915 | 

Έγινε άρση του δικαιοστασίου με την οποία αναστέλλονταν η παραγραφή κάθε δικαιώματος ή αγωγής αστικού ή εμπορικού δικαίου των πολιτών ανεξάρτητα από την υπηκοότητά τους. Η άρση αυτού του ειδικού νόμου έφερε σε απόγνωση το σύνολο των εμπόρων των Σερρών, που θεωρούσαν βέβαιο ότι πολλοί θα κατέληγαν στη φυλακή για χρέη. Η τάξη των Σερραίων εμπόρων μετά την πυρπόληση της πόλης από τους βουλγάρους το 1913 είχε υποστεί διπλή καταστροφή: οικιών, καταστημάτων και εμπορευμάτων.

1932 | 

Στις 10:45 π.μ. δόθηκε μεγάλη συναυλία του «Ορφέως» στο Κρόνιο, στην οποία πήραν μέρος οι: Β. Κοριτσάνη, Δ. Π. Παπαδημητρίου, Όλγα Κωνσταντινίδου και Δ. Παπαδημητρίου σε κουαρτέτο του Μπετόβεν. Στη συνέχεια ο Σάκης Φιδετζής παρουσίασε το «Μενουέτο Ντ' Ορφέα» του Γκλουκ. Στη συναυλία πήραν μέρος ο τενόρος Μπαξεβάνης στην «Τόσκα» και η Όλγα Κωνσταντινίδου –«…μ' όλο το κρύο της σκηνής, έγραψαν οι εφημερίδες, επειδή ο κ. Περιστέρης δεν ηυδόκησε να θερμάνη την σκηνή και επάγωσε τους καλλιτέχνας…»- εκτέλεσε «μετ' εξαιρετικής επιτυχίας» την Legente Wienavski. «Επίσης η δεσποινίς Χριστοδιούλου ετραγούδησε με το γλυκήτερο αίσθημα και χρώμα της μεγάλης τέχνης του άσματος». Εμφανίστηκαν ακόμη δύο χορωδίες «χάρις εις τον ακούραστον, δραστήριον και φιλόπονα καθηγητήν Ιωάννην Βαΐου…».

1932 | 

Ο «Ορφέας» διοργάνωσε Μεγάλη Συναυλία στο «Κρόνιο». Εμφανίστηκαν δύο χορωδίες με διευθυντή τον Γ. Βαϊου. Πήρανε μέρος ο Μπαξεβάνης (τενόρος), η Χριστοδούλου, η Όλγα Κωνσταντινίδου και ο Σάκης Φιδετζής (φλάουτο).

1935 | 

Πραγματοποιήθηκε η τελευταία συνωμοτική και οργανωτική σύσκεψη των κινηματιών στις Σέρρες, στη διάρκεια της οποίας μοιράστηκαν οι εντολές και δόθηκε ο ανάλογος λόγος τιμής των παρευρισκομένων, ενώ συντάχθηκαν οι κατάλογοι εκείνων που δεν συμφωνούσαν με το κίνημα και που… επαναστατικώ δικαίω, θα έπρεπε να συλληφθούν και να απομονωθούν. Στις Σέρρες την όλη οργάνωση του κινήματος ανέλαβε το παράρτημα του «Δημοκρατικού Φρουρού» σε συνεργασία με την τοπική οργάνωση της «Δημοκρατικής Νεολαίας», της οποίας πρόεδρος ήταν ο δικηγόρος και πολιτευτής Γ. Τζεμαΐλας και το τοπικό παράρτημα της «ΕΕΕ» επικεφαλής της οποίας ήταν ο Ν. Μηνάς και ο Ορ. Καπετάνιος. Αρκετές μέρες πριν ανατέθηκε στον επίλαρχο Βολάνη για το ιππικό, στον ταγματάρχη Τσαγκαράκη για το πεζικό και στους λοχαγούς Μερκουρίου και Καλαβρό για το πυροβολικό, να εντείνουν τις προσπάθειές τους για προπαγάνδα και μύηση.

1959 | 

Απεβίωσε ο Περιστέρης Κωστόπουλος. Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας το 1888. Οι φόνοι του πατέρα του και του αδελφού του από τους Τούρκους τον ανάγκασαν να φύγει και να περάσει πριν από το 1912 στην ελεύθερη Ελλάδα. Υπηρέτησε στην χωροφυλακή και ήρθε στις Σέρρες όπου και εγκαταστάθηκε αφού πρώτα αποστρατεύθηκε. Άνοιξε ένα μικρό καφενείο στα «Ταμπάχανα» (είναι η σημερινή περιοχή της πλατείας Εμπορίου).Τότε γνώρισε και την σύζυγό του Βασιλική και ο γάμος τους έγινε πριν από το 1920. Κατά την διάρκεια του 1ου παγκοσμίου πολέμου οδηγήθηκε ως όμηρος μαζί με χιλιάδες κατοίκους της Ανατολικής Μακεδονίας στη Βουλγαρία. Ήταν ένας από τους λίγους που κατάφεραν να επιστρέψουν και το 1920 ανέλαβε από τον Κώστα Χριστοδούλου την εκμετάλλευση του καφενείου «Κρόνιον». Πολύ γρήγορα το Κρόνιο καθιερώθηκε σαν ένα από τα καλύτερα καφενεία της πόλης των Σερρών αποφέροντας καλά κέρδη στον Περιστέρη Κωστόπουλο. Στα 1925 ήλθε σε συμφωνία με την υπηρεσία ανταλλαξίμων όπου και ανήκε το κτήμα και το αγόρασε με δόσεις. Στα μέσα της δεκαετίας του '20, η μεγάλη ανταπόκριση που έβρισκε στους Σερραίους η τέχνη του κινηματογράφου ώθησε τον Περιστέρη Κωστόπουλο στην ανέγερση κινηματογραφικής αίθουσας στον προαύλιο χώρο του καφενείου του, σε συνεργασία με τους Νίκο Κασάπη και Νίκο Κανάκη. Το νέο αυτό κτίσμα, την εργολαβία του οποίου ανέλαβε ο αυστριακός μηχανικός Reiser, αποτέλεσε ένα τεχνολογικό επίτευγμα για την εποχή του. Η τελετή των εγκαινίων έγινε το 1931 και την έναρξη των δραστηριοτήτων της κινηματογραφικής αίθουσας έκανε ο πολύ γνωστός θίασος Βεάκη. Το 1939 ο Περιστέρης Κωστόπουλος επεκτείνοντας ακόμη περισσότερο τις επαγγελματικές του βλέψεις προχώρησε σε συνεργασία με τον Νίκο Κασάπη στη δημιουργία του θερινού κινηματογράφου «Έσπερος». Λίγες μέρες πριν από την κήρυξη του πολέμου ο Περιστέρης Κωστόπουλος μπροστά στην ιδέα της βουλγαρικής κατοχής, εγκατέλειψε τις Σέρρες και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, αφήνοντας όλα τα περιουσιακά του στοιχεία στις Σέρρες. Στην Αθήνα έμεινε όλη την διάρκεια της κατοχής κάτω από συνθήκες απόλυτης ένδειας και εξαθλίωσης. Αμέσως μετά την απελευθέρωση ο Περιστέρης Κωστόπουλος επανήλθε στις Σέρρες και στις επιχειρήσεις του που από το ‘50 και μετά ανέλαβε και τη συνολική διαχείρισή τους. Εγκατέλειψε όμως τις Σέρρες και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα λόγο των σοβαρών προβλημάτων της υγείας του, αφήνοντας ως νόμιμο πληρεξούσιο των επιχειρήσεών του τον κ. Κωνσταντίνο Μάρκου. Το 1957 συνέταξε τη διαθήκη του στην οποία παραχωρούσε την επικαρπία του συνόλου των περιουσιακών του στοιχείων (κινητών και ακινήτων) στην γυναίκα του και την υψηλή κυριότητα αυτών στο Γηροκομείο Σερρών. Η επικαρπία θα παραχωρούνταν στο Γηροκομείο μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Ο Περιστέρης Κωστόπουλος πέθανε στην Αθήνα και η γυναίκα του συνέχισε να παρακολουθεί το σύνολο των επιχειρήσεών του έως το θάνατό της το 1967 και έτσι το σύνολο των ακινήτων και κινητών περιουσιακών στοιχείων περιήλθε οριστικά στο Γηροκομείο Σερρών.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

82 πρόσωπα
3587 δημοσιευμένα άρθρα
226 ατάκες
33 videos
42 αρχεία ήχου
256441 προβολές από 1/2 έως 28/2
327097 προβολές τον προηγ. μήνα
421659 προβολές τον Δεκέμβριο