Στο σεντούκι της ψυχής μου" - Ευθυμία Αθανασιάδου

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στο σεντούκι της ψυχής μου». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό;
Το σεντούκι είναι ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη που έχει ο άνθρωπος.Μέσα από την ιστορία της Αρετής μεταφερόμαστε στην μεταπολεμική περίοδο της Ελλάδος και συγκεκριμένα τη Μακεδονία και τη Θράκη.Μαζί της ταξιδεύουμε στην Ξάνθη ,βιώνουμε τη φτώχεια όπου μεγάλωσε,ζεσταινόμαστε μεσα σε μια καλύβα με ένα μαγκάλι και βλέπουμε τον αποχωρισμό στην πιο τρυφερή ηλικία από τη μάνα της.Μεταφερόμαστε στην Καβάλα στην αναζήτηση των μοναδικών εν ζωή συγγενών της περιφερόμενοι στις λασπωμένες γειτονιές της παλιάς πόλης.Εκεί βλέπουμε να τη χτυπάει και πάλι η μοίρα αφήνοντάς της ανεξήτηλα σημάδια τα οποία και θα καθορίσουν το μέλλον της.Κυνηγημένη φευγεί για την πόλη των Σερρών όπου θα δουλέψει στα Καπνομάγαζα.Εκεί η ζωή της δείχνει επιτελους το καλό της πρόσωπο και της στελνει φύλακες άγγελους που θα τη προστατεύουν μέχρι τέλους.Από κεί και πέρα το ταξίδι της Αρετής, μας φτάνει ως τα αστέρια ,αφού η μοίρα της χαρίζει όλα αυτά που της στέρησε τόσοα χρόνια.

Ο κεντρικός σας χαρακτήρας, η Αρετή, έχει δικά σας χαρακτηριστικά; Μοιάζετε;

Η Αρετή στο βιβλίο περπατάει –και οχι τυχαία-σε μονοπάτια που έχω περπατήσει κι εγω ως παιδί.Αρχικά μέσα από την πορεία της περιγράφω γειτονιές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,μυρωδιές που έχω από τότε και γεύσεις που μένουν ακόμη και τώρα στα χείλη μου.Από χαρακτηριστικά,το γεγονός πως αγαπάει το διάβασμα και δεν τα παρατάει ακόμη και στα πιο δύσκολα ,είναι και χαρακτηριστικό δικό μου,αφού κι εγω ως παιδί συνδίαζα σχολείο και εργασία.Από κει και πέρα τον χαρακτήρα της Αρετής τον έχτισα πιο ανθεκτικό και καλοσυνάτο από ότι συνηθίζει άνθρωπος να έχει,οχι πως δεν υπάρχουν,αλλά βέβαια σπανίζουν και ειδικά στη σημερινη εποχή.Αυτό το έκανα για να τονίσω πως όποιος πορεύετε στη ζωή του με αρετή ,πείσμα και καλοσύνη η ζωή του ανταποδίδει το καλύτερο χαμόγελό της.

Τι ξεχωρίζετε στο βιβλίο αυτό σε σχέση με τα άλλα που έχετε κυκλοφορήσει; Και ποιο από όλα είναι αυτό που θα λέγατε αγαπημένο σας αν έπρεπε να επιλέξετε;


Το κάθε βιβλίο που γράφω προσπαθώ να είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.Σαφώς όμως όλα έχουν την προσωπικότητα του συγγραφέα μέσα,έτσι ώστε να αφήνουν το στίγμα τους στη λογοτεχνία.Το σεντούκι ξεχωρίζει από τα δύο προηγούμενα αφ’ενος από το χρόνο που εξελίσσεται και αφ’ετέρου από την ίδια την ιστορία του βιβλίου η οποία δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα.Όσον αφορά το πιο αγαπημένο μου,θα πω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσα κάποιο,γιατι όσο κλισέ κι αν ακουστεί,όλα είναι παιδιά μου,όλα έχουν κάτι από την ψυχή μου μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Γράφετε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας;

Η έμπνευση έρχεται από οπουδήποτε.Από μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος,από μια προσωπική μου εμπειρία,από μια ταινία,ακόμα και από ένα στίχο ενός τραγουδιού η μια μελωδία που θα με αγγίξει...Συνηθίζω να γράφω πολύ νωρίς το πρωί ,όπου όλα γύρω μου είναι ήρεμα.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της γραφής και του βιβλίου;

Θα συμβούλευα τον νεα συγγραφέα αυτό που θα συμβούλευα οποιοδήποτε νέο σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα.Να αγαπάει αυτό που κάνει,να έχει μεράκι για αυτό και να προσπαθεί να αφήσει κάτι αξιόλογο πίσω του.Μόνο έτσι θεωρώ πως κάποιος είναι επιτυχημένος σε ότι επιλέγει να κάνει.

Ετοιμάζετε κάτι νέο αυτή την περίοδο;

Έχω ήδη ετοιμάσει το τέταρτο βιβλίο και βρίσκεται στον εκδοτικό μου οίκο αναμένοντας για εκτύπωση.Αυτό το διάστημα γράφω επίσης τη συνέχεια του πρώτου μου βιβλίου, «Για όσα δεν μιλήσαμε ποτέ»..

Βιβλίο | της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Συνάντηση συμμαθητών μετά από 50 χρόνια

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Ιστορία και Κομμουνισμός

της Δήμητρας Σαμαρά

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι, σύννεφο έβαλαν γιορντάνι….

της Δήμητρας Σαμαρά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μετρώντας τις μέρες μας

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το θέατρο στους μαθητές

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Προκλητή ζήτηση υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα και προτάσεις αντιμετώπισης της – Περικοπές στην πρωτοβάθμια υγεία ή εξοικονόμηση πόρων;

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δάσος και ενέργεια και Γιατί λύματα;

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους και βιωσιμότητα της χώρας

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

της Unesco Σερρών

Περί ευρωζώνης, εθνικών νομισμάτων και άλλων τινών

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

της Unesco Σερρών

Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Υγροβιότοποι, για μείωση του κινδύνου των καταστροφών

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Στιγμές της πόλης

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Στερητικό σύνδρομο εξουσίας

του Παναγιώτη Κοτρώνη

«Το τάγμα που τραγουδάει…»

της Δήμητρας Σαμαρά

Εύκολη προφητεία

του Αθανάσιου Μπόϊκου

΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αδιόρθωτοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

του Αθανάσιου Μπόϊκου

ΤΑΡ, «νεοοθωμανισμός» και εθνικό συμφέρον

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας»

17/11/2015

Άρθρο του Αθανάσιου Μπόϊκου

 
Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς;

«Όταν η τύχη θέλει να σε βοηθήσει να πετύχεις, σου στέλνει εχθρούς και
συγχρόνως σε βοηθά να τους νικήσεις. Όταν η τύχη δε σου στέλνει
εχθρούς, τότε θα πρέπει να τους επινοήσεις ώστε, νικώντας τους, να
αυξήσεις το μεγαλείο σου»
Νικολό Μακιαβέλλι - «Ο ηγεμόνας»

Αυτή τη συμβουλή, μεταξύ πολλών άλλων, έδινε στα 1513 ο Μακιαβέλλι στον 21χρονο επίδοξο ηγέτη Λορέντζο Β΄των Μεδίκων. Αν σου τελειώσουν οι εχθροί, φρόντισε να «γεννήσεις» νέους, του χεριού σου προφανώς, νίκησέ τους ύστερα και αύξησε το μεγαλείο σου. Απλούστατος κανόνας διαχείρισης της εξουσίας!

Δεν είναι ώρα απαριθμήσουμε τα χαρακτηριστικά και τις ποιότητες που συνιστούσαν το κατά Μακιαβέλλι μεγαλείο των ηγεμόνων του τότε. Είναι ώρα να καταδείξουμε -για μια ακόμη φορά, μιας και η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν μακάβρια πολύνεκρη, και αυτή τη φορά, φάρσα- τα χαρακτηριστικά και τις ποιότητες του «μεγαλείου» των ηγεμόνων του σήμερα: των καπιταλιστών, των τραπεζιτών, του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και όλων όσων είτε από πεποίθηση είτε από καταναγκασμό ή ατομικό συμφέρον θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία των πρώτων.

Μιλάμε με αφορμή την επίθεση του λεγόμενου ισλαμικού κράτους στο κέντρο του Παρισιού. Πολλοί θεωρούν την επίθεση αυτή ως το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001. Και δεν έχουν άδικο. Οφείλουμε ωστόσο να προσδιορίσουμε σε τι ακριβώς συνίσταται η αλήθεια αυτής της θεώρησης.
Θα ξεκινήσουμε με ένα «αξίωμα», σύμφωνα με το Μαρξ, για τη φύση του κεφαλαίου. Λέει ο κος Κάρολος στο «Κεφάλαιο»:

«Το κεφάλαιο τρομάζει όταν έλθει αντιμέτωπο με την ανυπαρξία κερδών, όπως ακριβώς τρομάζει η Φύση μπροστά στο κενό. Με την προοπτική κάποιων κερδών ξυπνάει από το λήθαργό του, με κέρδος 20% ζωντανεύει, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% λιώνει κάτω από το πόδι του όλους τους ανθρώπινους νόμους και με 300% δεν υπάρχει εγκληματική ενέργεια που να μην ρισκάρει – ακόμη και με τον κίνδυνο να οδηγηθεί στην γκιλοτίνα.»

Και μόνο αυτή η παρατήρηση, που για το Μαρξ αποτέλεσε συμπέρασμα πολυετών ερευνών και μελέτης, έχει δε έκτοτε επαληθευτεί στο έπακρο πολλάκις και ποικιλοτρόπως, θα ήταν αρκετή, ως ερμηνευτική βάση, να μας προσανατολίσει στο πλαίσιο του αποκαλούμενου «πολέμου κατά της διεθνούς τρομοκρατίας» (των ισλαμιστών αυτή τη φορά). Όχι μόνο, ή απλώς για να καταλήξουμε σε μια λογική και «αντικειμενική» -έστω αληθοφανή- εξήγηση του «φαινομένου» αλλά, κυρίως, για να επιλέξουμε μεριά και στρατόπεδο. Διότι όταν ο πόλεμος μαίνεται με πολλά μέτωπα σε όλον τον πλανήτη, κανείς δεν έχει την πολυτέλεια να μένει ουδέτερος από τη θέση του παρατηρητή. Και ούτε μπορεί να μείνει ουδέτερος. Όσοι το πιστεύουν, γρήγορα καταλήγουν και αλέθονται στα σαγόνια της (δια)κρατικής τρομολαγνείας, έτοιμοι να αποδεχτούν και να καθαγιάσουν μαζικές διώξεις και σφαγές, εν ονόματι της «σωτηρίας και της ασφάλειας της χώρας» ή, στην περίπτωσή μας, «της Ευρώπης». Αυτοί οι διάφοροι «φιλήσυχοι» και οι «μακριά από τα κόμματα και την πολιτική» τύποι συνιστούν το δεκτικότερο ακροατήριο των κηρυγμάτων της «νόμιμης» εκτεταμένης βίας του (αστικού) κράτους, τους πιο πειθήνιους και αποτελεσματικότερους φορείς της διαδικασίας στρατιωτικοποίησης/φασιστικοποίησης της κοινωνίας (κατάλυση ατομικών-συλλογικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, αναίρεση των όποιων δημοκρατικών θεσμών έχουν απομείνει, στοχοποίηση της διαφορετικότητας, εγκαθίδρυση ομοιόμορφης/μονοδιάστατης σκέψης και συμπεριφοράς).
Οφείλουμε, λοιπόν, τώρα περισσότερο από ποτέ, να πάρουμε θέση. Να απαντήσουμε σε ερωτήματα. Να αναγνωρίσουμε και να ονομάσουμε τον αντίπαλο• τόσο ως προς τα πρωτογενή χαρακτηριστικά του όσο και ως προς τα δευτερογενή ή παράγωγα, με ανεξέλεγκτες, πολλές φορές, συνέπειες και απολήξεις.

Θα παρατηρήσει κανείς. Μα δεν υπάρχει φανατισμός, μίσος και βία στον κόσμο του Ισλάμ εναντίον της Δύσης (ή των Χριστιανών); Φυσικά και υπάρχει, μάλιστα δε βία, οργή και μίσος που οδηγεί σε επιθέσεις αυτοκτονίας, όπως αυτή του Παρισιού. Κανένας όμως δε γεννιέται με μαχαίρια και όπλα έτοιμος να σφάξει κόσμο. Ή, τουλάχιστον, αυτό δεν αποτελεί κάποιο σκοτεινό «προνόμιο» του ισλαμικού κόσμου περισσότερο από όσο του δυτικού/χριστιανικού, βουδιστικού ή οποιουδήποτε άλλου (εθνικού ή θρησκευτικού) κόσμου. Αν μάλιστα θέλουμε να συζητήσουμε με όρους θρησκευτικού προσανατολισμού, ο λεγόμενος χριστιανικός(δυτικός) κόσμος έχει να επιδείξει ιστορικά «κατορθώματα» κατά πολύ χειρότερα του σημερινού ισλαμικού φανατισμού.
Δε χρειάζεται, νομίζω, να αναλύσουμε τα αίτια που οδηγούν κοινωνικές ομάδες (μικρές ή μεγάλες), τάξεις ή και ολόκληρους λαούς σε πράξεις τυφλής ή υπολογισμένης και υποκινούμενης βίας εναντίον άλλων ομάδων, τάξεων ή λαών. Για να περιοριστούμε στην περίπτωση της «ισλαμικής τρομοκρατίας», απαριθμούμε κάποιους λόγους που «δικαιολογούν», κοινωνιολογικά μιλώντας, πράξεις σαν και αυτή της επίθεσης στο Παρίσι.

• Παρελθόν μακραίωνης αποικιοκρατικής περιόδου (καταπίεση λαών Αφρικής και Ασίας, λεηλασία των χωρών τους, εξαθλίωση κοινωνιών, αποθηρίωση ηθών).
• Συνέχιση, με καλυμμένο προσχηματικό τρόπο, της αποικιοκρατίας ακόμη και μετά την ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» των κρατών που ιδρύθηκαν στις περιοχές αυτές μετά την (τυπική) κατάργηση της αποικιοκρατίας.
• Κοινωνικός αποκλεισμός/περιθωριοποίηση πληθυσμών ισλαμικής πίστης που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες, φαινόμενα ρατσισμού – δαιμονοποίησής τους.
• Απροκάλυπτες ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις εναντίον χωρών που «βαφτίστηκαν» από Αμερικανούς και Ευρωπαίους (ΕΕ) «άντρα και φυτώρια τρομοκρατίας», με ανυπολόγιστες καταστροφές και με αριθμούς νεκρών πολύ μεγαλύτερους από αυτούς των μέχρι τώρα τρομοκρατικών επιθέσεων συνολικά.
(Να θεωρήσουμε, μήπως, συμπωματικό και τυχαίο το γεγονός ότι στο υπέδαφος των χωρών αυτών υπάρχει πετρέλαιο;)

Για να υπηρετηθεί ο υπέρτατος καπιταλιστικός στόχος της μεγιστοποίησης των κερδών, το κεφάλαιο δε διστάζει μπροστά σε τίποτε. Και αφού μια από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως βιομηχανίες διαχρονικά είναι η πολεμική, πρέπει να διοχετευτούν τα εμπορεύματα στην αγορά. Πρέπει να αγοράζονται. Για να αγοράζονται συνεχώς, πρέπει και να καταναλώνονται. Και ξέρουμε πώς καταναλώνονται τα όπλα.

Ένας από τους καλύτερους πελάτες της πολεμικής βιομηχανίας της δύσης ήταν (και είναι;) οι διάφορες εγκληματικές ομάδες «αντιφρονούντων» στα καθεστώτα του «τόξου της ισλαμικής τρομοκρατίας» (Λιβύη, Ιράκ, Ιράν, Αφγανιστάν κ.ά.). Αμερικανοί-Ισραηλινοί κυρίως αλλά και Ευρωπαίοι (ΕΕ) όπλιζαν, και συνεχίζουν να οπλίζουν, το χέρι που θα έφερνε, ΔΗΘΕΝ, τη δημοκρατία στις χώρες αυτές. Μα όχι μόνο δημοκρατία δεν ήρθε –αυτό εξάλλου ήταν μια φτηνή δικαιολογία για να δικαιολογηθούν οι εισβολές στις χώρες αυτές και η διάλυσή τους- αλλά το χέρι αυτό στρέφεται τώρα σαν «τιμωρός-εκδικητής» των καταπιεσμένων εναντίον των δυτικών καταπιεστών. Και πείθει, και στρατολογεί συνεχώς νέους και νέες καμικάζι του «κάτω κόσμου η σαύρα». Όχι επειδή διαθέτει το χάρισμα του λόγου και της πειθούς –δεν χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσει- αλλά επειδή εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια ψυχές γεύονται καθημερινά τον τρόμο, το θάνατο και την προσφυγιά λόγω των «έξυπνων» δυτικών όπλων (Αμερικανών, Ισραηλινών και Ευρωπαίων-ΕΕ) και της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Αυτά είναι που «επιχειρηματολογούν» για λογαριασμό της και εξωθούν ανθρώπους σε πράξεις τρομοκρατίας. Όταν ο χάρος κάνει δουλειές με το κεφάλι σου, δεν είναι δα και δύσκολο να στρατολογηθείς στη δούλεψή του. Χώρια που λένε πως είναι και καλοπληρωτής. Κολλάει κι ένσημα. Για ν’ απολαμβάνουν οι πιστοί/μάρτυρες αιώνια μεταθανάτια δόξα.

Συνοψίζοντας. Καλό το «είμαστε όλοι Γάλλοι», οι γαλλικές σημαίες και το άναμμα κεριών και λαμπάδων –λειτουργεί άριστα και σαν τηλεοπτικό θέαμα- καλύτερο όμως και πιο αληθινό το «είμαστε όλοι θύματα του καπιταλισμού». Μήτρα, πηγή και αίτιο της κλιμακούμενης βίας παγκοσμίως είναι το παγκόσμιο καπιταλιστικό ιμπέριουμ. Αποχαλινωμένες καπιταλιστικές δυνάμεις σε λυσσαλέο μεταξύ τους ανταγωνισμό που, για την αύξηση της κερδοφορίας τους, είναι έτοιμες να «λιώσουν κάτω από το πόδι τους όλους τους ανθρώπινους νόμους και δεν υπάρχει εγκληματική ενέργεια που να μην ρισκάρουν». Πολύ δε περισσότερο όταν δε διατρέχουν κανένα κίνδυνο να οδηγηθούν στην γκιλοτίνα, μιας και το σύστημα που έχουν επιβάλει όχι μόνο (δι)ορίζει τους δικαστές αλλά και φτιάχνει νόμους και συντάγματα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της ακόρεστης δίψας του για κέρδος. Αν, λοιπόν, ο γαλλικός λαός επιθυμεί πραγματικά την ειρήνη –ας υποθέσουμε προς στιγμή πώς υπάρχει αυτή η δυνατότητα, με τον καπιταλισμό σε βαθιά γενικευμένη κρίση κερδοφορίας- ας ζητήσει λογαριασμό από τον κο Ολάντ πρωτίστως: Γιατί τα γαλλικά στρατεύματα και αεροπλάνα χτυπούν τη Συρία;
Να κλείσουμε, μήπως, τα μάτια στο γεγονός αυτό και να επικεντρωθούμε μόνο στους φανατικούς «ισλαμιστές τρομοκράτες»; Αυτό μας υπαγορεύει ο ορθός λόγος, η κριτική (όχι κρατική) σκέψη και η παράδοση του διαφωτισμού;
Αν αποδεχτούμε αυτή τη λογική, τότε η Πόλη των Φώτων παύει να είναι και τόσο φωτεινή. Και αυτό όχι μόνο ή τόσο εξαιτίας της «ισλαμικής τρομοκρατίας».

Θα μπορούσαμε να πούμε και πολλά άλλα, όπως, για παράδειγμα, ότι με την τακτική της «επινόησης» του εχθρού δεν εξυπηρετείς μόνο την παγκόσμια αγορά όπλων, αλλά καταστρέφοντας χώρες, ανοίγεις δρόμους για τις μπίζνες της «ανοικοδόμησης», που ακολουθούν τη μπίζνα της ισοπέδωσης, ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο απασχολείς τις μάζες με τρομολαγνικά θεάματα, ενσταλάζοντας συνάμα φόβο στις ψυχές τους, έτσι ώστε να τις καταστήσεις ευεπίφορες σε «τελικές» λύσεις φασιστικού/ναζιστικού τύπου κ.ά.
Μπορούμε ακόμη –και δικαιούμαστε, νομίζω- να αναρωτηθούμε «πού είναι και τι κάνει η (ευρωπαϊκή) αριστερά» και άλλα παρεμφερή. Δε χωράνε όμως όλα σε τούτο το γραπτό. Να παρατηρήσουμε μόνο, κλείνοντας, ότι μεγάλα τμήματα της ευρωπαϊκής αριστεράς (με ή χωρίς εισαγωγικά) πληρώνουν ακόμη δόσεις και εξαργυρώνουν γραμμάτια για το καλοταϊσμένο μέχρι πρόσφατα σαρκίο τους (η εκμετάλλευση και απομύζηση του πλούτου των χωρών του τρίτου κόσμου άφηνε περιθώρια αύξησης του εργατικού μισθού στις αναπτυγμένες χώρες της δύσης), ενώ η καθ’ ημάς αριστερά είναι απασχολημένη με τη διακυβέρνηση της χώρας, στο πλαίσιο της οποίας εξακολουθεί να παραχωρεί βάσεις για βομβαρδισμούς σε αραβικές χώρες. Μεγαλεία, δηλαδή!

Ηθικόν δίδαγμα (προς το παρόν):
Έμαθα να φοβάμαι τον τσοπάνη περισσότερο παρά το λύκο. Αυτά είπε το σοφό πρόβατο.

Αθανάσιος Μπόϊκος

Πληροφορίες άρθρου:

1934 προβολές

Αρέσει σε 1 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

16/05/2017 | Μετρώντας τις μέρες μας

16/05/2017 | Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

23/03/2017 | Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

02/02/2017 | Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

01/02/2017 | Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

26/01/2017 | Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

13/01/2017 | Εύκολη προφητεία

29/12/2016 | ΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

19/12/2016 | Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

14/12/2016 | Αδιόρθωτοι

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε

1918 | 

Στον τομέα της λίμνης Δοϊράνης η Μεραρχία Σερρών και Κρήτης σε συνεργασία με τμήματα εγγλέζων στρατιωτών εξαπέλυσαν μια τρομερή επίθεση κατά του βουλγαρικού στρατού αλλά οι απώλειές τους ήταν βαρύτατες. Μόνο από τη Μεραρχία Σερρών υπήρξαν 326 οπλίτες νεκροί, 609 εξαφανισθέντες, 1579 τραυματίες και 36 νεκροί αξιωματικοί.

1918 | 

Οι Βούλγαροι κατακτητές αποχώρησαν και πάλι από την πόλη των Σερρών παίρνοντας μαζί τους ό,τι μπορούσαν να πλιατσικολογήσουν και να μεταφέρουν.

1930 | 

Θεμελιώθηκε το μέγαρο όπου στεγάσθηκαν τα γραφεία της «Ένωσης Γ. Συνεταιρισμών Ν. Σερρών» και το οποίο κόστισε 1.110.000 δραχμές. Την εποχή εκείνη «Η Ένωση Γ, Συνεταιρισμών Ν. Σερρών» αριθμούσε ως μέλη 131 συνεταιρισμούς του Νομού και περίπου 20.000 συνεταιριστές - όσους καμιά άλλη ένωση στην Ελλάδα - με ευρωστότερους οικονομικά αυτούς της Ν. Ζίχνης, της Πρώτης και της Νιγρίτας.

1931 | 

Πραγματοποιήθηκαν στις Σέρρες οι Α΄ ποδηλατικοί αγώνες με διοργανωτή το σύλλογο του «Ορφέως», στους οποίους πρώτευσε ο «Ηρακλής» με δεύτερο στη βαθμολογία τον «Ορφέα», τρίτο το νεοϊδρυθέντα «Άτλαντα» και τέταρτο τον «Πανσερραϊκό».

1938 | 

Στον θερινό κινηματογράφο «Τιτάνια» προβλήθηκε η ταινία «Το πράσινο φως» με τον Έρολ Φλιν και την Ανίτα Λουϊζ καθώς και η ταινία «Μάνυα» με την Όλγα Τσέχοβα.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

82 πρόσωπα
3587 δημοσιευμένα άρθρα
226 ατάκες
33 videos
42 αρχεία ήχου
328028 προβολές από 1/9 έως 18/9
473553 προβολές τον προηγ. μήνα
456506 προβολές τον Ιούλιο