Στο σεντούκι της ψυχής μου" - Ευθυμία Αθανασιάδου

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στο σεντούκι της ψυχής μου». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό;
Το σεντούκι είναι ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη που έχει ο άνθρωπος.Μέσα από την ιστορία της Αρετής μεταφερόμαστε στην μεταπολεμική περίοδο της Ελλάδος και συγκεκριμένα τη Μακεδονία και τη Θράκη.Μαζί της ταξιδεύουμε στην Ξάνθη ,βιώνουμε τη φτώχεια όπου μεγάλωσε,ζεσταινόμαστε μεσα σε μια καλύβα με ένα μαγκάλι και βλέπουμε τον αποχωρισμό στην πιο τρυφερή ηλικία από τη μάνα της.Μεταφερόμαστε στην Καβάλα στην αναζήτηση των μοναδικών εν ζωή συγγενών της περιφερόμενοι στις λασπωμένες γειτονιές της παλιάς πόλης.Εκεί βλέπουμε να τη χτυπάει και πάλι η μοίρα αφήνοντάς της ανεξήτηλα σημάδια τα οποία και θα καθορίσουν το μέλλον της.Κυνηγημένη φευγεί για την πόλη των Σερρών όπου θα δουλέψει στα Καπνομάγαζα.Εκεί η ζωή της δείχνει επιτελους το καλό της πρόσωπο και της στελνει φύλακες άγγελους που θα τη προστατεύουν μέχρι τέλους.Από κεί και πέρα το ταξίδι της Αρετής, μας φτάνει ως τα αστέρια ,αφού η μοίρα της χαρίζει όλα αυτά που της στέρησε τόσοα χρόνια.

Ο κεντρικός σας χαρακτήρας, η Αρετή, έχει δικά σας χαρακτηριστικά; Μοιάζετε;

Η Αρετή στο βιβλίο περπατάει –και οχι τυχαία-σε μονοπάτια που έχω περπατήσει κι εγω ως παιδί.Αρχικά μέσα από την πορεία της περιγράφω γειτονιές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,μυρωδιές που έχω από τότε και γεύσεις που μένουν ακόμη και τώρα στα χείλη μου.Από χαρακτηριστικά,το γεγονός πως αγαπάει το διάβασμα και δεν τα παρατάει ακόμη και στα πιο δύσκολα ,είναι και χαρακτηριστικό δικό μου,αφού κι εγω ως παιδί συνδίαζα σχολείο και εργασία.Από κει και πέρα τον χαρακτήρα της Αρετής τον έχτισα πιο ανθεκτικό και καλοσυνάτο από ότι συνηθίζει άνθρωπος να έχει,οχι πως δεν υπάρχουν,αλλά βέβαια σπανίζουν και ειδικά στη σημερινη εποχή.Αυτό το έκανα για να τονίσω πως όποιος πορεύετε στη ζωή του με αρετή ,πείσμα και καλοσύνη η ζωή του ανταποδίδει το καλύτερο χαμόγελό της.

Τι ξεχωρίζετε στο βιβλίο αυτό σε σχέση με τα άλλα που έχετε κυκλοφορήσει; Και ποιο από όλα είναι αυτό που θα λέγατε αγαπημένο σας αν έπρεπε να επιλέξετε;


Το κάθε βιβλίο που γράφω προσπαθώ να είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.Σαφώς όμως όλα έχουν την προσωπικότητα του συγγραφέα μέσα,έτσι ώστε να αφήνουν το στίγμα τους στη λογοτεχνία.Το σεντούκι ξεχωρίζει από τα δύο προηγούμενα αφ’ενος από το χρόνο που εξελίσσεται και αφ’ετέρου από την ίδια την ιστορία του βιβλίου η οποία δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα.Όσον αφορά το πιο αγαπημένο μου,θα πω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσα κάποιο,γιατι όσο κλισέ κι αν ακουστεί,όλα είναι παιδιά μου,όλα έχουν κάτι από την ψυχή μου μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Γράφετε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας;

Η έμπνευση έρχεται από οπουδήποτε.Από μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος,από μια προσωπική μου εμπειρία,από μια ταινία,ακόμα και από ένα στίχο ενός τραγουδιού η μια μελωδία που θα με αγγίξει...Συνηθίζω να γράφω πολύ νωρίς το πρωί ,όπου όλα γύρω μου είναι ήρεμα.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της γραφής και του βιβλίου;

Θα συμβούλευα τον νεα συγγραφέα αυτό που θα συμβούλευα οποιοδήποτε νέο σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα.Να αγαπάει αυτό που κάνει,να έχει μεράκι για αυτό και να προσπαθεί να αφήσει κάτι αξιόλογο πίσω του.Μόνο έτσι θεωρώ πως κάποιος είναι επιτυχημένος σε ότι επιλέγει να κάνει.

Ετοιμάζετε κάτι νέο αυτή την περίοδο;

Έχω ήδη ετοιμάσει το τέταρτο βιβλίο και βρίσκεται στον εκδοτικό μου οίκο αναμένοντας για εκτύπωση.Αυτό το διάστημα γράφω επίσης τη συνέχεια του πρώτου μου βιβλίου, «Για όσα δεν μιλήσαμε ποτέ»..

Βιβλίο | της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Συνάντηση συμμαθητών μετά από 50 χρόνια

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Ιστορία και Κομμουνισμός

της Δήμητρας Σαμαρά

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι, σύννεφο έβαλαν γιορντάνι….

της Δήμητρας Σαμαρά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μετρώντας τις μέρες μας

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το θέατρο στους μαθητές

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Προκλητή ζήτηση υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα και προτάσεις αντιμετώπισης της – Περικοπές στην πρωτοβάθμια υγεία ή εξοικονόμηση πόρων;

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δάσος και ενέργεια και Γιατί λύματα;

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους και βιωσιμότητα της χώρας

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

της Unesco Σερρών

Περί ευρωζώνης, εθνικών νομισμάτων και άλλων τινών

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

της Unesco Σερρών

Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Υγροβιότοποι, για μείωση του κινδύνου των καταστροφών

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Στιγμές της πόλης

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Στερητικό σύνδρομο εξουσίας

του Παναγιώτη Κοτρώνη

«Το τάγμα που τραγουδάει…»

της Δήμητρας Σαμαρά

Εύκολη προφητεία

του Αθανάσιου Μπόϊκου

΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αδιόρθωτοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

του Αθανάσιου Μπόϊκου

ΤΑΡ, «νεοοθωμανισμός» και εθνικό συμφέρον

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Για τη νοσταλγία του «παραγωγικού» καπιταλισμού

16/06/2016

Άρθρο του Αθανάσιου Μπόϊκου

 
Στο βαθμό που ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός αποσύρεται από την υλική παραγωγή και χρηματιστικοποιείται, για να επιδοθεί σε άνευ όρων και ορίων δραστηριότητες, όπως αυτές του λεγόμενου καζίνου, του ασκείται κριτική –πολλές φορές και εξ αριστερών- ότι λειτουργεί «παρά φύση», «αισχροκερδεί» χωρίς να παράγει υλικό πλούτο (εμπορεύματα) κ.ά. Μια κριτική που είναι συνήθως τυλιγμένη με μια κάποια νοσταλγία για την παρελθούσα εποχή του «καπιταλισμού της παραγωγής» και του «λογικού κέρδους».
Δεν υφίσταται, ωστόσο, κάποια ουσιώδης διαφορά ή αντίφαση μεταξύ των δύο ιστορικών φάσεων της ανάπτυξης του κεφαλαίου. Και αυτό έχει να κάνει με τη φύση του εμπορεύματος στο πλαίσιο της καπιταλιστικής αγοράς.

Από την αρχή κιόλας του Κεφαλαίου ο Μαρξ δείχνει παραστατικά πως στον καπιταλισμό δεν παράγονται προϊόντα -έτσι γενικά και αόριστα- αλλά εμπορεύματα. Αντικείμενα δηλαδή που προορίζονται να πουληθούν στην αγορά με αποκλειστικό στόχο την επιδίωξη της μεγαλύτερης δυνατής κερδοφορίας• μιας κερδοφορίας επιπρόσθετης, πέραν αυτής που επιτυγχάνεται κατά τη φάση παραγωγής του εμπορεύματος, μέσω της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης (απομύζηση υπεραξίας). Η διάκριση, βέβαια, μεταξύ προϊόντος (προς ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών) και εμπορεύματος (ως μέσου κερδοφορίας) δεν είναι εύκολα ορατή, αφού κανένα προϊόν παραγωγής δεν μπορεί να διατεθεί σαν εμπόρευμα, εάν δεν υπάρχει ζήτηση, αν δεν έχει προηγουμένως κάποια αξία χρήσης. Όμως αυτό (η κοινωνική χρησιμότητα του προϊόντος παραγωγής) ενδιαφέρει τον καπιταλιστή αποκλειστικά και μόνο στο βαθμό που μπορεί να συνδυαστεί με την απόδοση κέρδους στον ίδιο.

Έτσι μπορεί να κατανοηθεί με οικονομικούς/κοινωνικούς όρους –και όχι απλά ψυχολογικούς- και η συνεχής απεριόριστη διεύρυνση του κύκλου επιθυμιών των καταναλωτών, σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει κάποιο όριο μεταξύ «πραγματικών» και «φαντασιακών» αναγκών. Αν ο καπιταλισμός έχει αποικίσει τα κέντρα επιθυμιών στο μυαλό και την ψυχή του ανθρώπου, το κάνει για να συνεχίσει να πουλάει εμπορεύματα (υλικά ή άυλα, θέλγητρα και χάδια ή απειλές, φόβο και τρομοκρατία, πολέμους και «προστασία»), αποστερώντας από αυτόν την ικανότητα κρίσης σχετικά με τη βασιμότητα ή τη χρησιμότητά τους.
Για τον καπιταλισμό δεν υφίσταται κανένα απολύτως όριο. Ούτε προς τα πάνω (διαρκής αύξηση του κέρδους) ούτε προς τα κάτω (διαρκής συμπίεση των όρων ύπαρξης της εργατικής δύναμης), με την παρατήρηση ότι η ακόρεστη επιθυμία του κεφαλαίου για συνεχώς διευρυνόμενες αγορές λειτουργεί εδώ αντιφατικά. Το ίδιο κίνητρο (της κερδοφορίας) από τη μια συμπιέζει τις συνθήκες της εργατικής/ανθρώπινης ζωής και αξίας, για να πετύχει την υψηλότερη δυνατή αποδοτικότητα (εκμετάλλευση), και από την άλλη παράγει καθημερινά νέες επιθυμίες/ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων εξαρτάται από την αντίστοιχη μαζική αγοραστική δυνατότητα. Απαιτεί από τις εργαζόμενες μάζες καταναλωτική συμπεριφορά, την ίδια στιγμή που τις εξαθλιώνει οικονομικά. Η αντίφαση αυτή είναι άλυτη στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος.

Βλέπουμε, λοιπόν, πως το κεφάλαιο τόσο κατά την προηγηθείσα «παραγωγική» του φάση όσο και κατά την παρούσα («καζινοκαπιταλισμός») λειτουργεί με κίνητρο το κέρδος και όχι την ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών. Ακριβέστερα, ικανοποιεί και κοινωνικές ανάγκες μόνο και στο βαθμό που προάγεται η κερδοφορία του. Πώς αλλιώς μπορούμε να κατανοήσουμε το γεγονός ότι ελάχιστοι άνθρωποι στον κόσμο κατέχουν πλούτο και περιουσία που μπορεί να υπερβαίνει αριθμητικά τους ετήσιους προϋπολογισμούς ολόκληρων κρατών; Ποια κοινωνική ανάγκη υπηρετείται από αυτό;

Με την πλανητική κυριαρχία, τη δίχως περιορισμούς παγκόσμια αγορά και την έκρηξη των τεχνολογικών εφαρμογών ωρίμασαν οι όροι απάντησης στο ερώτημα που κάθε συνεπής καπιταλιστής (ως άτομο, ως συλλογικότητα, ως υπερεθνικό ολιγοπώλιο/μονοπώλιο) θέτει στον εαυτό του: Γιατί να επενδύει στην «πραγματική/παραγωγική» οικονομία, αναμένοντας ένα σχετικά μακροπρόθεσμο «λογικό κέρδος», τη στιγμή που ανοίγεται μπροστά του η δυνατότητα να παίξει στο παγκόσμιο χρηματιστηριακό καζίνο, αποκομίζοντας ανυπολόγιστα κέρδη σε ελάχιστο χρόνο. Τι και ποιος θα τον υποχρεώσει να στραφεί στην κάλυψη «κοινωνικών αναγκών»; (Ποιες κοινωνικές ανάγκες, άλλωστε, και ποια κοινωνία; Κοινωνία δεν υπάρχει, όπως διακήρυξε και η Θάτσερ. Μόνο άτομα ή ομάδες ατόμων/λόμπι που ανταγωνίζονται για την ικανοποίηση των ατομικών/ιδιαίτερων συμφερόντων τους.)

Το παραπάνω ερώτημα είναι, προφανώς, ρητορικό. Δεν υπάρχει φραγμός (ηθικός, νομικός) για τον καπιταλισμό. Από την πλευρά του είναι ακατανόητη οποιαδήποτε διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «θεμιτό» και «αθέμιτο» κέρδος. Ο όρος «αισχροκέρδεια» ανήκει στην παλιά «άχρηστη» γλώσσα της συντηρητικής συνήθειας. Στο γενετικό του κώδικα είναι χαραγμένο: «συνεχής απρόσκοπτη κερδοφορία». Και όλα τα «εμπόδια» (κοινωνικές/εργασιακές συνθήκες, εθνικές προστατευτικές νομοθεσίες, εργατικά συνδικάτα κ.ά) πρέπει με κάθε τρόπο να ξηλωθούν. Οι όροι «ελεύθερη αγορά», «ανταγωνιστικότητα», «μεταρρυθμίσεις», «διαρθρωτικές αλλαγές», «βέλτιστες πρακτικές» και τόσοι άλλοι δεν αποτελούν παρά τις συγκεκριμένες μορφές με τις οποίες πραγματώνεται κάθε φορά το καπιταλιστικό όραμα.

΄Οταν, συνεπώς, αναφερόμαστε σε «παραγωγικό καπιταλισμό» και «καπιταλισμό του καζίνου», ας έχουμε υπόψη μας πως η διάκριση δεν αφορά σε κάποια ηθική διάσταση, πολύ δε περισσότερο σε δυνατότητα επιλογής εκ μέρους του καπιταλιστή να λειτουργήσει κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά σε διάφορους περιορισμούς (τεχνικούς/τεχνολογικούς, σταδίου ανάπτυξης/εμβάθυνσης της παγκοσμιοποίησης, νομοθετικούς, κοινωνικά δεδομένα), που κάθε φορά αντιμετωπίζει το κεφάλαιο. Το πέρασμα από την «πραγματική» οικονομία στη φρενίτιδα του παγκόσμιου τζόγου, η οποία καταστρέφει ολόκληρες χώρες και λαούς (στάδιο νέας βαρβαρότητας), έρχεται σαν «φυσική», πιεστική ανάγκη στη διαδικασία της ιστορικής εξέλιξης του κεφαλαίου, μόλις διαμορφωθούν στην πληρότητά τους οι κατάλληλοι όροι και συνθήκες. Είναι ο ίδιος «ιδρυτικός» νόμος της κεφαλαιοκρατίας (ο νόμος του κέρδους) που λειτουργεί και σπρώχνει τα πράγματα από τη μία φάση στην άλλη.

«Lasciate ogni speranza, voi ch’ entrate» (Εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα, εσείς που εισέρχεστε). Είναι η επιγραφή πάνω στην πύλη της Κόλασης, σύμφωνα με το Δάντη. Και ο Μαρξ παρατηρεί ότι ταιριάζει απόλυτα και στην επίγεια κόλαση της καπιταλιστικής οικονομίας.

Αθανάσιος Μπόϊκος

Πληροφορίες άρθρου:

2224 προβολές

Αρέσει σε 1 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

16/05/2017 | Μετρώντας τις μέρες μας

16/05/2017 | Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

23/03/2017 | Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

02/02/2017 | Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

01/02/2017 | Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

26/01/2017 | Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

13/01/2017 | Εύκολη προφητεία

29/12/2016 | ΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

19/12/2016 | Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

14/12/2016 | Αδιόρθωτοι

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε

1383 | 

Το Σιδηρόκαστρο (Δεμίρ Ισάρ) πέφτει στα χέρια των Οθωμανών για να μείνει κάτω από την κατοχή τους σκλαβωμένο για 529 χρόνια.

1908 | 

(Κυριακή) Ο όμιλος «Ορφέας» πραγματοποίησε εκδρομή - εξόρμηση στο Γενί Μαχαλά (Πεπονιά) με αρχηγό τον Τάκη Κηπουρό και τον ιερέα Παπαθανάση από το Χρυσό. Στο χωριό βρισκόταν ο Βούλγαρος καπετάνιος Τάσκας με το σώμα του. Μόλις τα μέλη του «Ορφέα» έφτασαν στην εκκλησία, άρχισαν οι πυροβολισμοί. Οι Βούλγαροι έριχναν με μάλιγχερ, οι Έλληνες με δίκαννα. Σκοτώθηκε ο Βούλγαρος χωρικός Άγγελος Καλτσίκης και δυο κομιτατζήδες που θάφτηκαν αμέσως προτού να φτάσουν οι Τούρκοι. Από την πλευρά των ημετέρων σκοτώθηκαν ο Δημήτρης Καρεκλάς και ο Ιωάννης Ζήσιος και πληγώθηκε ο Γκόγκας.

1918 | 

Οι Σερραίοι με δάκρυα χαράς θα υποδέχθηκαν τον ελευθερωτή ελληνικό στρατό. Οι πρώτοι οι οποίοι εισήλθαν στην πόλη ήταν ο στρατηγός Νίδερ (διοικητής τότε της Ι Μεραρχίας), ο Συνταγματάρχης Θ. Πάγκαλος (αρχηγός της Μεραρχίας Πεζικού) και ο υπασπιστής της Μεραρχίας. Ακολούθησε η Μουσική της Μεραρχίας και το 5ο Σύνταγμα. Το βράδυ μπήκαν και τα τμήματα του 1ου Ευζωνικού συντάγματος της 1ης μοίρας Ορειβατικού του 1ου Πεδινού και στο Καβακλή (Λευκώνα) κατέλυσε το 4ο Σύνταγμα.

1918 | 

Ο Ελληνικός στρατός εισήλθε και απελευθέρωσε τη Τζουμαγιά (Ηράκλεια).

1926 | 

Στην «Ομόνοια» δόθηκε από τον θίασο Λ. Κουκούλη - Π. Συριώτη, η «τιμητική παράσταση της Κας Λόλας Κουκούλη με το αριστούργημα της Ιταλικής φιλολογίας του Ιωσήφ Τζιακόζα «σαν τα φύλλα»».

1933 | 

Συμμορία ληστών εμφανίστηκε στο χωριό Καλά Δέντρα και αφού βασάνισε και λήστεψε το χωρικό Αθανάσιο Σταμπουλάκη, πήρε απ' αυτόν σαράντα φλουριά, τέσσερις ντούμπλες και 7.000 δραχμές.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

82 πρόσωπα
3587 δημοσιευμένα άρθρα
226 ατάκες
33 videos
42 αρχεία ήχου
351650 προβολές από 1/9 έως 20/9
473553 προβολές τον προηγ. μήνα
456506 προβολές τον Ιούλιο